KATAWAGANG DIDILIS

Kung yung mga alegasyon ni Madriaga tungkol sa confidential fiind ni VPS, iyung mga expose' ni Trillanes tungkol sa mga ill-gotten at hidden wealth and drugs ng mga Du30s, at iyung mga paguusapan pa lang tungkol sa death threat ay "Duterte pa rin" ang mga didilis problema na nila yun dahil may mali sa pag-iisip nila. Ang pagiging panatiko ay isang mental health condition dahil wala na silang kontrol sa kanilang sarili at hindi na nila kaya ang makaunawa at magbalanse ng tama at mali ng taong iniidolo nila. Ito, exaggeration na lang ito na "hypothetical" scenario lang, na parang kung mag-away ang Diyos at si Du30, kakampihan pa rin ng mga didilis ang mga Du30. Mas papanig pa sila kay DU30 kasi nga ay panatiko sila.

Natural sa tao na kung ano ang prinsipyo mo ay yun din ang mga nagugustuhan mo sa ibang tao at sila ang iyong pipiliin at susuportahan. Kaya kung ok para sa iyo ang taong asal-kalye, artistang brutal na prangka sa kalaswaan, personalidad na madumi ang lumalabas sa bibig - kasi ganun ka rin. Kung gustong-gusto mo iyung politikong bastos, binabago ang batas, ginagawang palusot ang pagsisinungalin yun din kasi ang gusto at ginagawa mo kaya susuportahan at ipinagtatanggol mo ang mga ganun. Kung gusto mo ang tao na ok lang makapatay at makipagrelasyon sa kangi-kangino-malamang ganun ka rin.

Ang pinakamalaking nagawa ni Du30 ay nagawa niyang maging masama ang mga Filipino at ginawang normal ang mga hindi normal. Bago siva dumating, alam na natin kung ano ang masama at mali pero binago niya ang mga ito. Bago siya dumating, marami na ang masama pero nang maging Presidente siya ay naging daan iyun upang maging lantad sila at magkalakas-loob sila dahil hinayaan sila at ipinagtaggol pa sila ni DU30. Matagal ng may mga Didilis pero wala pang katawagan sa kanila. Iyung mga personalidad nu'ng panahong dekada-90 na kontrobersiyal na kung buhay pa ngayon ay mga tito at tita o lolo at lola na ngayon - hindi ba't mga Didilis sila ngayon?

ctto: Toxic ang pagiging Didilis. Hindi ito nakikinig sa kabilang panig. Kung may narinig o napanood ay hindi nag-veverify kung totoo ba o hindi basta ang iniisip lang ay kung pabor ba ito sa idolo nila. Kung pabor ay ikakalat agad, kung hindi ay tatawagin agad fake news at mag-iisip kung paano dedepensahan ang idolo nila. Hindi sila sumusunod sa katotohanan kundi sa isang personalidad lamang. Kung sino ang kinamumuhian ng idolo nila ay awtomatiko na kaawav din nila. Wala ng isip-isip basta kamumuhian na rin mila. Kung sino naman ang kakampi nila kahit may mga kaso at isyu, kahit kwestyonable ang pagkatao pa ay ipagtatanggol pa rin nila hangang sa dulo. Kahit mali gagawan talaga nila ng paliwanag, kahit kabastusan ay papalakpakan pa rin nila, kahit lihis sa batas ay pangangatwiranan pa rin. Wala silang pakialam dahil ang importante ay kakampi sila ng mga Duterte, Kaya nga hindi na taga-suporta ang tawag sa ganito kundi lehitimong panatiko na. Kapag sinabi ng idolo nila na nakakalipad ang elepante ay maniniwala sila Pagkatapos nun, kapag sinabi naman na joke lang iyun kasi hindi nakakalipad ang elepante ay maniniwala ulit sila. Kasi nga panatiko - hindi na nila kayang magbalanse ng tama at mali ng taong iniidolo nila.

Nang minura ni DU30 ang Diyos, iyun na sana ang pagkaktaon na maliwanagan na ang mga Didilis, iyun na sana ang turning point nila pero wala, walang nagsalita at kumontra sa kanila. Sa halip ay nagjustify pa sila para maipagtangggol ang idolo nila. Ang hirap maging Didilis dahil araw-araw kang nagkakasala, araw-araw kan g lumulubog sa sarili mong kumunoy kasi obligado ka sa sarili mo na hanapan ng katwiran ang bawat mali ng idolo mo para maging tama ang mali.

PAGSUSURI SA SARILING DAMDAMIN AT KILOS

Nuon pa, Mahal na Araw ang pinakagusto kong okasyon sa Pilipinas. Kasi taimtim, tahimik simple banal, at ito ang panahon na nararamdaman ko na napakalapit ko sa Diyos. Nuong bata pa ako ay sumasama na ako sa prusisyong-bayan, nang mag high-school at college ay nagfa-fasting ako ng halos 24-oras na hindi kumakain, at nagtratrabaho na ako nuon nang sumama ako sa Alay Lakad. At higit sa lahat, ito ang panahon na nakakapagmuni-muni ako.

Tuwing Mahal na Araw, kadalasan ay Biyernes Santo, ay naglalaan ako ng oras ng pagsusuri sa sariling damdamin at kilos na isipin ang buhay ko at kilatisin kung makasalanan ba ako? Nung panahon na nasa 20's hanggang 30's ako, tuwing pagmumuni-muniko ay palagi iyung kung ano ako ang pinaguusapan namin ng Diyos Taun-taon ay kinakausap ko Siya at tinatanong kung bakit. At taun-taon din na sinisisi ko ang sarili ko, ihinihingi ko ng tawad sa Diyos at ipinagdadasal na sana ay maitama ko ang sarili ko. Umiiyak ako dahil sa pakiramdam ko ay ito ang humahadlang sa buhay ko para kunin ko ang mga pangarap ko, maging buo ang pagkatao ko, at maging masaya akong tao na nakikihalubilo sa iba, pero wala akong magawa na para bang hindi ako para duon.

Pagkalipas ng maraming taon, kapag nagmumuni-muni na ako ngayon ay tinitingnan ko iyung malayong pinanggalingan ko, yung maraming taon na dinaanan ko, at iniisip ko kung naging mabuti pa rin ba akong tao? Makasalan na ba ako? Sinusubukan ko laging maging patas sa kapwa at komunidad ko. Hindi naman ako yung mapolitikong tao na nilalaro ang sitwasyon at ginagamit ang impluwensiya upang makuha ang gusto. Hindi rin naman ako iyung mapanglamang nagpapahamak, naninira, palapintas, nananakit ng kapwa. Minsan nagsisinungaling ako, nakakapag-uwi ako ng maliit na gamit, at may oras na nagiging mapanghusga. Pero ang malaking kasalanan na iniisip ko ay katulad pa rin nung ipinagmumuni-muni ko nuong 20s hanggang 30s ako. lyun ang ikinakatakot ko kung pagdating ng araw na huhusgahan na ako ng Diyos. Bagamat hindi ko naman isinasagawa, ngunit ang pag-iisip at damdamin ko ay hindi ko kayang pigilan at duon ako nakakaramdam ng nakukunsiyensiya.

Itong mga sumusunod sa salita na lamang ang nagpapahinahon sa akin kapag naririnig o nababasa ko: Ang ating mga nakikita, naririnig, at pumapasok sa ating isipan-marumi at mali man, ay hindi natin kasalanan. Hindi ito nagpaparumi sa atin dahil wala tayong kontrol sa mga iyun. Sa halip, kung ano ang mga lumalabas sa atin tulad ng mapanira at masakit na salita sa kapwa at mga gawain na labag sa mga kautusan iyun ang nagpaparumi sa atin dahil ang mga iyun ay galing sa ating puso, damdamin, at kunsiyensiya. lyun ang kasalanan dahil may kontrol tayo na huwag gawin ang mga iyun pero ginagawa pa rin natin.

Ang mahalagang natututunan ko: May mga bagay na wala tayong magagawa kundi tanggapin na lamang. Ang mga bagay na hindi naman natin hiniling o pinili kundi kusa at nasa atin na sa pagsilang pa lang natin. Tulad ng kung ipinanganak kang pilay, hindi mo kasalanan yun. Kaya habang lumalaki ka, kumikilos ka kung paano kumilos ang isang pilay. Kung may pagkakataon kang makagawa ng paraan na magkaroon ng artipisyal na paa upang mas makakilos ka nang mas madali at mas mabuti-walang masama sa pagbabago kung wala ka naman tinatapang ibang tao. Ngunit kung gagamitin mo ang sitwasyon mo upang magkamal ng pabor at benepisyo-duon ka nagkakasala

Mahalagang aral Para sa lahat: lahat tayo ay makasalanan pero pilitin pa rin ang makawala sa kasalanan. Huwag isabuhay ang imoralidad tulad ng pambabastos, kasinungalinan, pananakit ng kapwa at pagpasok sa bawal na relasyon. Isipin palagi ang pagdating ng araw kung ikaw ba ay makakasama sa paraiso o hahatulan ng kaparusahang walang hanggan.