Showing posts with label Poem. Show all posts
Showing posts with label Poem. Show all posts

Friday, May 01, 2026

EYE SEES SEA

From east the teary-eyed sees sea of ice 

where an island in the northern firmly sits. 

For the bloody war on drugs in disguise 

the empty cells are waiting for the culprits. 

When the sword of great justice realized, 

even this shit happens is written on writs.


When the real mighty arms of justice move 

to lengthens its distance from end to end. 

The eye sees sea of anxiety and yes of hope

from blood drops to sea water there's no bend. 

The long crusade of indignant shall prove 

and shall save too those souls not forgotten.


While the jailed captain of killing tens of lives

is unapologetic self proclaimed the invictus 

As those In-Charged of Connive are at large and all with blood on hands are on hiatus. 

And they shall together be cuffed to charge.

Then eye sees sea, sail them to pay dues.


And when time comes the judges' gavel taps

and so In-Case-Closed, the victims triumph.

The lady of justice, sword is firmly grasps,

while the tears of the restless warriors wrap.

And the long wait is certainly not perhaps 

then our eye sees sea of clouds, feeling so up.

Monday, March 23, 2026

NAGBIBILANG

Kung tutuusin, wala ng dalawang taon.

Ako'y aalis, tuluyan ng pipirmi sa aming nayon.

Ang magkita muli'y wala ng pangalawang pagkakataon.


Kung tutuusin, pwede na akong magsara ng mga kahon,

iyung paglalagyan ng mga alaala ng ating kahapon.

Gusto ko ng ilayo ang loob ko simula ngayong taon

sa mga tao na nakasama ko sa matagal na panahon

upang 'di ako lubhang mahirapan pagsapit ng araw na yon. (final exit, for good)


Kung marami akong mga mababaw na tanong;

o may mga bagay na hindi ko na dapat itanong,

kung madalas ko kayo yayain makasama sa hapon,

iyun ay sa kagustuhan kong alaala mo ay maipon.

Itatago ko sa aking isip, sa pag-uwi ko ay aking baon.

(pati mga souvenir, mga pasalubong)

Upang pagdating ng araw magiging ating koneksiyon.


Hanggang mararamdaman mong hindi na ako nagtatanong,

hanggang para bang wala na ang komunikasyon,

kapag ang mga gawa mo'y di ko na binibigyan ng atensiyon.

(mga post, mga tanong) 

Ayoko na kasing mapalapit pa sa iyo,

hindi dahil tingin ko'y wala ka ng halagang tao

kundi iyun ay dahil sa paghahanda ko ng lumayo.

Dahil ayokong maging masakit ang paglayo, iyun ang totoo.


At kung sa 'king pag-uwi'y magkaroon ng oras magkita tayo, 

Maaaring sa Pampangga, Tarlac, Pangasinan, Bulacan, Angono,

O baka sa kalakhang Maynila, Rizal, Davao, Iloilo, Cebu, o CDO.

At doon ko mararamdaman, pagkakaibigan ko dito' tunay at totoo.

Thursday, March 05, 2026

SUWERTE-SUWERTE LANG

Minsan kapag nagmumuni-muni ay napapaisip ako nang malalim, 

kung patas kaya talaga ang buhay natin.

Nagkukumpara ako,

kasi habang ako ay hirap makuha ang mga gusto, 

may ibang tao na madali lang makuha ang kanilang gusto.

Mayroong buwenas at mayroong ang suwerte'y hindi nagkakatotoo.


Tila ibong sa paglipad ay pumapagaspas, ako'y napapagod ngunit walang wakas.

Ang mga mata'y nangangahas maging mapalad makita ang buhay na patas.

Kahapon ngayon bukas, may bakas ng pagbigkas sa dasal na wagas.


Nasa punto na ako na malapit ko ng iwanan ang pagtratrabaho,

nang hindi ko man lang naranasan maging kuntento sa aking trabaho at suweldo.

Baka hindi ako kumilos o walang ginawa?

Sinubukan ko naman, ilang beses pa nga.

O baka kulang ang ginawa ko?

Bukod sa dasal, kumakausap ako ng tao, para makiusap baka makatulong kako-wala ring nagkatotoo.

Pero bakit iyung iba, ang suwerte lang na ibinibigay iyung ipinagdarasal nila?

Nakukumpara ko nga sa kanila ang sarili ko.

Merong pareho lang naman ang uri ng aming trabaho,

pero napapaganda sila ng puwesto at suweldo.

Nakikita ko, hindi sa pagyayabang pero mas magaling pa ako

o mas marami pa ang mga ginagawa ko.

O kaya naman sila nakikita ko nakukuha pa mandaya at magloko.

O mayroong dahil sa ugali ay mahirap silang katrabaho,

Merong palapintas, mapanghamak at mayabang o palalo.

At meron pa nga ang buhay ay lihis sa moralidad na nababalitaan ko.

Pero ako na hindi naman - bakit 'di dapuan ng suwerte o milagro?


Tila ibong sa paglipad ay pumapagaspas, ako'y napapagod ngunit walang wakas.

Ang mga mata'y nangangahas maging mapalad makita ang buhay na patas.

Kahapon ngayon bukas, may bakas ng pagbigkas sa dasal na wagas.


Ang iniisip ko na lang, kulang pa ginagawa ko,

kulang pa ang kabutihan ko.

Siguro, kapag umuwi na kami sa kanya-kanyang bahay at kuwarto,

kapag iyung hindi ko na sila nakikita ay baka napakarelihiyoso nilang tao.

Kumpara sa akin siguro'y mas marami sila natutulungan hayag man o patago.

Alam ko wala ako sa posisyon na husgahang mabuti o hindi ang tao

dahil hindi ko alam ang lahat-lahat ng ito.

Iniisip ko na lang, patas lang ibinigay sa akin, sa kanya o sa iyo.

Siguro kailangang kumita sila nang mas malaki dahil mas malaki ang pangangailangan nila, o baka mas marami ang umaasa sa kanila.

Ewan, hindi ko na alam yun kung anuman.

Siguro kung wala man dito sa lupa ang aking totoong kasiyahan,

sana sa ikalawang buhay ay duon ko makikita ang hinahanap kong kaligayahan.

lyung hindi na ako magpapakahirap upang maging maligaya na magiging akin nang walang-hanggang saya.

#UnspokenPoem #SpokenWordPoetry

Saturday, January 10, 2026

SALOOBIN

Ano ba ang aking misyon 

sa daigdig na kinagisnan ko

Ako ba'y nabubuhay para sa ibang tao

taga-punan ng kanilang gusto?


Mula't-sapul ay lagi akong nakikiusap

naghahabol, sumusunod.

Ano pang kailangan kong gawin sa kanila ay alinsunod

Upang mapatunayan lang ang sarili 

at sa kanila'y mapabilang 

ay kailangan ko ba'ng magpatianod?


Sa aking mga kamay na nag-pagal 

na naghihirap na nang kay tagal,

buong lakas ko'y inaalay nang bukal 

sa aking mga minamahal.

Ngunit tila nagiging pusong-bakal

ang bubog ng nakaraan ay kakambal 

Kailan sila matatapos, tanong ko sa'king mga dasal

Kasagutan ay kailan sasabihin ng Maykapal?


Ang mga bigat na sa likod ko ay pasanin 

siguro nga ay hindi sila napapansin.

Pero ang lahat ng ito ay bale-wala sa akin 

dahil sa mga ito'y nararamdaman ko aking kahalagahan.

Ngunit hanggang saan ang kailangan kong gampanan

Kung dumating ang araw, ako'y tila wala ng kapakinabangan. 

Ako ba ay pasasalamatan na aking mararamdaman?


Para sa aking mga bubog ng nakaraan: 

Ako ay lalaban hindi para sa kaninoman 

Ako ay magsisikap upang sarili ay pahalagahan 

Sa aking sarili ay aking patutunayan 

sa pagsubok ay 'di magagapi ngayon at kailanman.

Friday, May 09, 2025

HALALAN NA NAMAN

(Tula na komediya)

At yun na nga, nagsimula na nga po,

ang pangangampanya upang sila ay manalo.

Simula na naman ng mga pangako,

pa-pogi, pangloloko, at pang-gag#go.

Sasayaw o kakanta para manalo,

basta sikat kahit wa alam ay tatakbo.

Kaliwa't kanan, kanya-kanyang pakulo.

Savage, bardagulan na ito.

Patutsadahan ng magkabilang kampo,

Sus, laro. Sorties ay dinogshow, aliw ano?

Ganyan ang mga Pinoy na kandidato.


At sa next level naman tayo ay dumako.

Kapag sa survey hindi mag-numero uno,

ay, basagan na yan ng trip at pagkatao!

May mandaraya kapag hindi llamado.

At mga besh, hindi ninyo kakayanin ito:

May gagamit ng baril kapag desperado.

Kampon ng kasamaan na totoo,

versus kampon ng kadiliman ito.

Ano ba'ng meron bakit sila ganito,

para maluklok lang sa puwesto?


Ikaw na nabibili ang boto,

o ikaw kasi ay isang panatiko,

basta inendorso ng iyong idolo,

sa fake news nila ika'y na-goyo.

O dahil sikat kaya gusto mo,

o dahil lang sila'y kababayan mo,

kahit wa alam, di bagay sa puwesto,

sila ang iboboto, sus, ambot sa imo!


Kahit ang mga pangako ay napako,

kapag sila ay muling tumakbo,

basta may ibibigay ulit na piso,

o nagpapatawa sila sa entablado,

ay sila ang muli mong iboboto.

Oh di ba, para kang sira-ulo.

Pag sure oi.

Ikaw na hindi matuto-tuto,

sabi nga ni Vice "vaklang tuwooo!"


Paulit-ulit lang ang mga luko-luko:

ang mga botante at kandidato.

Lahat ay gusto ng pagbabago,

pero ayaw naman magpakatino,

sa tila tele-serye ng taon na ito.

Nganga, iyan ang napa-pala mo!

Baka iyan na siguro ang forever mo.

Hanggang tayo ay hindi natututo,

sa pagpili ay maging matalino

Dahil maraming botante ay uto-uto,

kung nabudol ka, edi dasurv mo!


Tapos, magrereklamo kayo.

Ay, baka nakakalimutan ninyo,

si Lenlen ay binale-wala nyo,

tuta ng Tsina ang mas gusto nyo.

Kung may parada ng mga t@nga,

sigurado ako nasa unahan ka.

Saturday, November 30, 2024

BIRTHDAY BLUE

Today I am feeling what we call birthday blue.

A shady feeling in our big day but it is so true.

It is not a year older why the hell I feel in gloom.

It’s the long overdue feeling I am going through

 

There’re many things I wish but only on my mind

There’re things I don’t want but came to my hand

I want to know what else I should go through

Why things are seem very hard to get though

 

I’m now in the feeling of wanting the future

Pull the times to speed up going there too soon

I want to go there without now and tomorrow

because I am fed up to feel more birthday blue.

Monday, May 13, 2024

I SEE SEA

I see sea under the cloudy and gloomy sky,

in the frightening darkness of every night,

in any places there were the real sacrificed.

When the armed beasts resumed to attack,

the helpless preys caught on their shock.

There were screams begging heard around,

then gun shots echoed, blood bursted out.

Heard the cries of the grieving orphaned,

tears were useless for no mercy will grant.


When I see sea of blood, sweat and tears,

I thought of human how cruel go like this.

Corpse were mounted, flood of their bloods,

they were deprived of the second chance.

There was no due process if evil widely reigns,

minions were laughing off the mourners’ pain.

Orphans’ cried not heard and tears not seen,

there was sky but to no sun or moon and stars,

and the sultry day and night burn the scars.

Kill, kill, and kill but main culprits were at large.

What a bloody nightmare of war on drugs.


In these times of hopeless and helpless to speak,

the bereaved are crying justice where to seek.

Now I see sea where in end is bastion in the east,

justice would serve, the unrest would put to rest.

While injustices in humanity live in our space,

I see sea sailing is a ship towards to our place,

and behold until the lost souls will rest in peace.

Sunday, August 13, 2023

13


Is the saying true when often together

things turn boring, cannot do any better?

Many full moons and suns have revolved

around the 13 years of topsy-turvy world.


Come to think of it:

When things have changed

when you miss the old you used to be.

If the before is not the same as the after

then how can you hold on together?

You’ve been through high and low

in rain and shine, sadness and joy.

Through the years you go to the test

would you two able to pass the 13 jinx?

You can go the miles and the heights

but sustaining is always the challenges


 

Would you think…

a connection made just for fun

will be strong enough to last?

Maybe is it too petty to be huge one

or you just go with the flow of time?

Why don’t you stop and talk a while?

Why not thank than dig on the past?

Little things add up will make big blast.

Indeed you'll find more good than bad.

If you want make this 13 years and counting

in the life of a roller-coaster ride living,

forget the curse and start keep on rolling.

If things have changed, maybe it’s for the best.

Go, take the present time, and be positive at least. 

Tuesday, August 08, 2023

PAGBABAGO

Ano ang hangganan ng amor at awa?

Ano ang hangganan ng mabait at tanga?

Hanggang saan nga ba ang hangganan?

Maraming beses nasaktan ka na

pagpapaubaya pa rin ang kayang gawin tuwina.
Pinipili mo lang maging mabuti kaysa maging tama.

Ngunit kung paulit ulit ginagawa
iyung alam na kung saan ka nasasaktan.
Malalampasan pa ba ang sumpa
ng labing-talong kamalasan?

Ayoko ng ganito, gagawin niya iyon.
Gusto ko sana ito, iyon ang iiwasan sa iyo.
Huwag mo ng gawin iyan, hindi ka pakikingan.
May sasabihin sa iyo pero di naman ginagawa.
Pinamumukha sa iyong may mas magaling na iba
sa maraming beses, kaysa sa iyo ay mas pinili siya.
Ikaw itong nagpapakahirap at nagpaparaya
pero ikaw pa ang tila binabale-wala.
Mayroon mang mga bigay na sa iyo’y nagpapasaya
ngunit pagkalipas niyon ay may kapalit pala.

Ang lahat ng mga ito sa iyo ay nananalasa.
Kaya gaano kasakit at sa wakas ika’y magsalita
dahil ang kabutihan ay hindi laging tama.
Baka panahon na nga na magbago ka na.
Baguhin ang pagkatao, ang bagong ikaw na.

Sunday, August 06, 2023

SANGANG-DAAN

Kapag humihingi ka

kapag nakikiusap ka

kapag nagmamakaawa ka

nang paulit-ulit

maraming beses

matagal ng panahon,

kapag pakiramdam mo nagmumukha ka ng tanga,

at kaawa-awa,

kailangan mo pa bang magpatuloy?

Nasa sangang-daan ka.

Kailangan mong magpasya

kung saan ka pupunta.

Sa kanan o kaliwa ba.

Siguro ay oras na para sumuko

para tanggapin,

para sa sarili mo

na sarili mo naman ang intindihin mo.

Ipaubaya mo na.

Dahil kung uukol

hindi ka na magpapaulit-ulit, ulit-ulit, at ulit-ulit.

Dahil hindi ka naman niya matitikis

kung wala siyang ibang mas nais.

Friday, November 05, 2021

HEY, ANXIETY (Spoken Words)

I opened my phone to see the outside world.

This is my window, the small gap in the wall to peek the goings-on,

from this home where we’re like alone.

Alone in four walls, a ceiling and a floor;

my workstation, playground and home.

We’re locked up, and the boredom is on.

 

Suddenly, the world has changed and we’re not used to it.

Me, you, them, we’re around everywhere, sad and weep.

And so on my news-feed I see the timely story.

Many people today are going through anxiety;

because of fear, difficulty and uncertainty;

because of boredom and feeling of solitary;

because of this pandemic that plagued everybody.

 

Thump-thump, thump-thump, thump-thump.

The heart beats so fast and you can’t unplug.

You feel afraid of tomorrow, of the things around you.

What if you run out of money or food?

What about your family and friends too?

All these things are coming, circling, popping

again, and again, and again, and again.

 

Thump-thump, thump-thump, thump-thump.

The heart beats so fast and you can’t unplug

 You feel it going high and fast,

will it blast, will you go crazy at last?

And simply don’t know how to control your heart.

You want to be alone or you want to cry,

or maybe you want escape to try.

There is only one thing I should say not to go by.

That is never give-up everything and say good bye.

Because you are not alone, and never be alone.

Because we are here to hold on our compassion.

 

Cry, roar and shout; there is nothing wrong doing that.

If you feel you don’t feel okay, then it is okay to not be okay.

This is just for today; and tomorrow is a morning sunny day.

 

The world is healing, and so your feeling.

Certainly this will pass, soon this has ending and you’ll be rewarding.

Prayer is more than enough.

When it is done, when our usual life has back,

we who survived in this catastrophe,

we’ll be the living testament of being tough.

Then was anxiety and now you can laugh.

Wednesday, November 03, 2021

LIFE AND HOPE IN A PLAGUE

Who would have ever guessed?

A year ago we were embedded.

But since then life is good indeed.

We are still here and so blessed,

living our life, hoping for the best.

 

When the world seemed to stop,

everything has changed so much.

While we’re in our most trying time,

many cried, wanting to give up

in this kind of time that’s really tough.

 

But life must go on, life must survive.

No matter how great problems arrive.

Even if it seems larger than our life,

yet think of the possible brighter side,

for there is still life and hope in a plague.

 

Every wake up in the morning is a blessing.

There is always hope while we are living.

Live the dictum that never mess up:

“The one who gives up does not win,

the one who wins does not give up.”

 

Monday, April 19, 2021

HEY, ANXIETY (Spoken Words)

I opened my phone to see the outside world.

This is my window, the small gap in the wall to peek the goings-on, from this home where we’re like alone.

Alone in four walls, a ceiling and a floor; my workstation, playground and home.

We’re locked up, and the boredom is on.

 

Suddenly, the world has changed and we’re not used to it.

Me, you, them, we’re around everywhere, sad and weep.

And so on my newsfeed I see the timely story.

Many people today are going through anxiety; because of fear, difficulty and uncertainty; because of boredom and feeling of solitary; because of this pandemic that plagued everybody.

 

Thump-thump, thump-thump, thump-thump.

The heart beats so fast and you can’t unplug.

You feel afraid of tomorrow, of the things around you.

What if you run out of money or food? What about your family and friends too?

All these things are coming, circling, popping

again, and again, and again, and again.

 

Thump-thump, thump-thump, thump-thump.

The heart beats so fast and you can’t unplug

 You feel it going high and fast, will it blast, will you go crazy at last?

And simply don’t know how to control your heart.

You want to be alone or you want to cry, or maybe you want escape to try.

There is only one thing I should say not to go by.

That is never give-up everything and say good bye.

Because you are not alone, and never be alone.

Because we are here to hold on our compassion.

 

Cry, roar and shout; there is nothing wrong doing that.

If you feel you don’t feel okay, then it is okay to not be okay.

This is just for today; and tomorrow is a morning sunny day.

 

The world is healing, and so your feeling.

Certainly this will pass, soon this has ending and you’ll be rewarding.

Prayer is more than enough.

When it is done, when our usual life has back, we who survived in this catastrophe, we’ll be the living testament of being tough.

Then was anxiety and now you can laugh.

 


Tuesday, April 28, 2020

KUWARENTENAS SA PAMAMAHAY


Kung ang lahat lang sana ay makikiisa.
Kalimutan muna ang pansariling saya.
Magsipasok sa loob ng tahanan sana.
Huwag munang mamalagi sa kalsada,
magtsismisan, maglaro at maglamiyerda
upang mapigilan sakit na nakahahawa.

Kung mayroon kang puna sa pulitika,
maaari ka bang pakiusapan muna?
Hindi naman sinabing kalimutan mo na
kundi ating ipagpaliban lamang muna.
Tutal ito’y ilang araw lamang at sa una
kung kapalit ay mas maraming araw pa.

Isipin mo, kung hindi magtagu-tagumpay
pakiusap na kuwarentenas sa pamamahay
Dadami’t dadami pa’ng mga mamamatay.
Hahaba lang ng hahaba ang paghihintay,
pagtitiis, paghihirap at pati pagkalumbay.

Kung tatagal pa ito’t hindi maghumpay,
saan na patutungo ang ating buhay?
Paano kung mangyari wala ng maibigay
ang mga taong nakaluluwag sa buhay
pati iyung lingkod-bayan ay sumabay?
Magsisisi ka ba’t ika’y naging pasaway?
Damay-damay na nang walang karamay.

Kung wala ng maani dahil walang nagsasaka
walang mga de-lata dahil walang gumagawa
mga trabahante sa trabaho’y di makapunta.
sa kagagawan mong matigas ang mukha
pagtambay sa kalye’y magagawa mo pa ba?

Kung ang mga ito ay magpapatuloy pa
at kung talagang walang-wala na,
sa isang iglap, mundo nati’y nagbago na;
Mga pinaghirapan napunta lang sa wala.
Hanggang ang tag-gutom naramdaman na
at hindi malayong magkaroon ng giyera
upang malampasan lang itong epidemya.
Lahat ng pinaghirapan mula sa simula,
ang buhay natin ay magtatapos sa wala.

At saka ka magsisisi kung kailan huli na.
Salama’t ngunit mga luha mo’y aanhin pa?

Monday, April 27, 2020

TUBIG-DAGAT


Simula pa nuong unang panahon
nariyan ka, sa akin ay nagkanlong.
Ang ‘yong tinig, himig sa’king pandinig.
Kaaya-aya ka sa aking paningin.
Parang langit, lupa, tubig at bituin,
masasabi kong ikaw at ako ay iisa rin.

Isang tubig sa ating pagka-Pilipino
na dumadaloy sa ating mga pulo.
Bumibigkis ng parang sangdugo.
Aalagaan ka sa isip at sa puso.
Mamahalin ka nang buong-buo.
Tubig ng isang lahi ng tulad ko.

Yamang-dagat biyayang dulot mo,
iingatan kang huwag maglaho.
Mula sa langit, sa ilalim ay mga pulo,
dalisay na hanging masasamyo.
Ikaw ay para sa mga Pilipino.
Kasarinlang ipaglalaban ko.

Sa kanluran ay may paraiso.
Mga isla, sana’y huwag maglaho.
Ang  Pag-asa, Likas sa ating Pilipino.
Bantay sa Parola, Panata mo.
Lawak ng Patag na Kota, atin ito.
Mahalin mo’t huwag ipagkanulo.

Friday, October 18, 2019

BIYAHE

Katulad ninyo
Gumigising din ako nang maaga
upang ang unang biyahe sa umaga ay makuha
At sa paroroona’y di maaantala

Malamig na hanging tumatama sa mukha
Sariwang hangin sa umaga sa pang-amoy ay nakakahalina
Pusikit ng balaba, madawag na daan sa tumana
Inuulat na balita at tunog ng makina
ang bumubulong sa’king mga tainga

Nababalot pa ng dilim ang natutulog na madaling-araw
ay tinatahak ko na ang mahabang biyahe ng aking araw
Kapag pumutok na ang Haring-araw
Tatambad ang ating ibat-ibang kwento araw-araw

Sa daan ay maraming pangyayaring lumilitaw
Sa daan ay maraming natatanaw
Sa daan ay maraming ala-alang naliligaw
Sa daan,,,
may isang daan ng padaan-daan
Ngunit kung minsan ay hindi ko matandaan at maintindihan
Idinadaan na lang sa awa ng Panginoon ang palatandaan.

Ang sabi sa akin, hindi ka dapat maging duwag
ang sabi sa akin, huwag kang iiyak
Pero iyak pa rin ako ng iyak
Nasasaktan yung batang ako pero itinatago ko ang pag-iyak, ikinukubli dahil kapag may nakakita ay tiyak
Huhusgahan ako o kaya’y maririnig kanilang paghamak
…masakit pero walang dapat makakita
Ang unan, ang mga haligi, at bintana
Ang mga tulog na kasama
Saksi sila sa aking pagtangis at pagluha

Koro:
Malambot na puso
O  isip na hindi matuto
Kung ano ako siguro ay pareho
Pareho nga siguro ako
Ipit, kibit, o maghalukipkip
Mahabang biyahe na masikip
Sa pag-asa ang kalakip

Mula sa aking pagkabata ay natutunang mapag-isa.
Sa paglaki’y natutunang kaibiganin ang mga letra
Gamit ko ang sandata ng mga paham, papel lamang ang hasaan
Sa liwanag ng gaserang maitim, sumasayaw na anino sa dingding
Habang mga munting hayop na pangahas, aaligid-aligid sa ningas

Pero marami  pa sana dapat akong makita
makita ang mga gabi at araw
mga araw na dapat ay nagpakasaya ako
pero takot ako sa iisipin ng ibang tao
Lalakad, babalik, urong-sulong
Meron na sana akong naipon
Pagkakaibigang subok sa panahon

Minsan ay naghanap
Lumimot at naghanap
Naghanap ng naghanap
Hanggang tila walang maapuhap
At hindi ko iyun matanggap
Marami ang mga dumating at lumisan
Pero mailap ang paghahanap

Minsan na akong nagkamali
Pero bakit paulit-uling akong nagkakamali

Koro:
Malambot na puso
O  isip na hindi matuto
Kung ano ako siguro ay pareho
Pareho nga siguro ako
Ipit, kibit, o maghalukipkip
Mahabang biyahe na nakapikit
Sa pag-asa ay kakapit

Ninais kong maging simple
lumayo sa materyalismo ay hindi imposible
gusto kong magpasalamat kahit hindi galante
mula sa itaas tugon sa Kanyang mensahe
kung ano ako ay hindi na bale

Ito ang aking biyahe
Sa aking biyahe na malayo, malawak, paitaas o paibaba.
Minsan ay lubak-lubak at paliko-liko
Liliko, hihinto. Hihinto, liliko
Ako na ay nalilito
Mula sa tahimik na kabataang pinagmulan ko
Hanggang sa kalagitnaan ng buhay ko.
Parang hindi ako makuntento
Ako ay pumara diyan sa kanto

Huminto sa himpilan bilang-limampu
Upang hintayin ang susunod na yugto
Sa paghihintay ay unti-unting namumuo
Ang mga takot, lungkot, at inip sa pagkatao
Ano pa kaya sa pagtanda ang hinihintay ko?

Ito ang biyahe ng aking buhay.
Ako ang kutsero at pasahero sa biyahe ay sanay
Sa himpapawid, sa tubig, sa lupa at sa tulay
Magagandang lugar o pasakit na tunay
Dinaanan na ng aking paglalakbay
Naglaro, nagloko, nag-aral, nangarap, naghintay
Nagsulat, nagkasala, nagmahal, nasaktan, nasanay
Sanay ng masaktan
Maraming beses ng nasaktan
Kahit nasasaktan, mulit-muling magmamahal
Masaktan man, pipiliin pa rin muling masaktan
Dahil malinis ang puso ng nagmamahal

Mainit, matagal, malayo, maaraw
Ito ang lakbay ko araw-araw

Koro:
Malambot na puso
O  isip na hindi matuto
Kung ano ako siguro ay pareho
Pareho nga siguro ako
Ipit, kibit, o maghalukipkip
Mahabang biyahe ng matuwid
Sa pag-asa ay aawit

Malambot na puso
O  isip na hindi matuto
Kung ano ako siguro ay pareho
Pareho nga siguro ako

Ito ang Biyahe ko.

Tuesday, September 17, 2019

NAAALA-ALA KO SI NANAY

(Ikalawang salin ng NAGDARAAN LANG)

Nuon madalas sabihin sa akin ng nanay
“Mahirap ang tumandang nag-iisa”
Sa loob-loob ko, paghahandaan ko.
Pag-iipunan ko
para hindi ako manghihingi
Magiging mabait ako mga kasama
para hindi ako ayawan
at tatanggapin kong mahirap talaga
para maging handa ako.

Pero kailan lang ay parang nagparamdam na
kung paano ang nag-iisa.
Minsan ay nakaramdam ako ng takot
pero hindi ko alam kung bakit ako takot.
Hindi naman napagod, nasabik, nabigla,
o wala namang sakit na ininda muna.
Pero bakit?
Ang sagot pagkailang araw nalaman.
Hindi naman sa takot talaga
kung bakit kinakabahan ang nadarama
kundi sa lungkot ito nagmumula.

Kapag dinalaw ako ng inip habang nag-iisa,
iniisip ang mga nagdaan na pinanghihinayangan,
mga gagawin na hindi magawa-gawa,
mga masasayang bagay na di na maibabalik,
maiisip yung mga takot sa buhay,
tapos yung mga problema o mga pinagdaraanan
ng mga taong malalapit sa akin at mga kaibigan.
Maraming negatibo ang naiisip
kaya makakaramdam ng lungkot.
Malilito, ang dibdib hayan kakaba na,
hanggang tila matatakot sa pag-iisa,
at tuluyan na ngang malulungkot na.

“Mahirap ang tumandang nag-iisa”
sabi ng aking nanay.
Ilang singkad na lang, malapit-lapit na rin.
Ngayon ko nadarama ang hirap ng nag-iisa.
Hindi dahil walang katuwang sa buhay,
iyung walang tumutulong kapag mayroong hindi kaya.

Ang hirap ng katawan ay nakakaya
tulad ng mag-isa lang binubuhay ang sarili,
mag-isa sa gastos, mag-isang nag-iipon,
at nagpupundar ng kagamitan,
mag-isang naglilinis ng bahay.

Pero hindi katawan kundi,
ang hirap ay iyung sa isip.
Iyung lungkot. Walang kasama, kausap.
Mahirap dahil minsan natatakot ka pero wala kang kasama.
Kapag naiinip ka ay wala kang makausap.

Nahihirapan, nakakayanan naman
pero kapag yung natakot
na walang makakasama kapag mahina na,
naaala-ala ko si nanay.
Tuloy ay naiisip ko,
kapag matanda na nga ako, paano kapag sakitin na ako,
paano kapag matanda na ako
ay maramdaman ko ulit ang lungkot,
inip at takot na naramdaman ko ngayon?
Makakayanan ko ba?

Nuon ay kayang-kaya ko ang pag-iisa.
Kahit maghapong sa bahay nag-iisa,
nakaupo lang na walang ginagawa.
Kampante lang, ang isip ay malaya,
walang inip, lungkot at pangamba.
Ngunit bakit sa ngayon ay nag-iiba?
Dahil ba sa buhay ay nag-iisa?
Walang-katiyakang bukas ba,
o sa buhay ay napapagod na?
Mga nag-aalisang kaibigan kaya,
o mga iniisip na di nangyayari pa,
o marami lang negatibong akala?

Pero di pangamba kung bakit kumakaba,
kundi lungkot at inip kaya nangangamba.
Hindi ang hirap sa pagtanda nang nagiisa,
kundi ang lahat nito’y lungkot ng nag-iisa.
Nagdaraan lang sa isang bagong eskinita.
Madilim, makitid, at walang nagsasalita.
Sa dulo nito’y mararating ang gitna,
papunta sa tulad ng dating masigla.