Showing posts with label Relations & Romance. Show all posts
Showing posts with label Relations & Romance. Show all posts

Friday, November 13, 2026

REACTIONS (Like, Love, Care, Wow, Angry)

In jumping ourselves in the bandwagon of social media to share anything about us, primarily we like other people, especially our friends, to let them know what's up with us or what's the news about us. And it is satisfying to see their reaction or who have seen our posts because it means we able to get their attention, send our messages, and know how far our reach. Whatever the intentions of the posts are, could be to brag or just to express our toughts and desires, our friends reactions bring fulfillment to us because our efforts are not wasted. Admit it, the reactions as in liked, loved, cared, wowed or even angered, are the things we look forward to and we are joyed seeing who reacted. It is relevant to see their reactions because it is through their acts that we will able to know that they made us feel what we are to them. Whether or not they really liked our posts but the moment they liked them, they made us felt that we can count on them, they are like saying "I am just here". It is like attendance check to your friends who are still there. "Present" is the answer the moment they liked our posts. The heart, hug, care, and wow are just added bonus to our happy emotion. Call it petty but social media reactions become our guage how relevant our presence is.

Yes petty but this is tantamount to big validation to our friendship. It doesn't mean that for our every ten posts they need to react to those all ten posts. A friend's reacts to just even half of those posts, at least it just make us feel that they are still holding on to our friendship. We are not expecting everybody will react to our posts beause some of them are with us around at work or at home and we have a kind of friendship dynamics with them that no need those feelings of soial media reaction. There is no problem with those we always see with but those we are not seeing and being with because we are distant to each other, maybe if those friends have still concerns to us, they should spare times too to show simple likes to feel us that "hey, I am just here", "I am still not forgetting you"- these are huge connection in friendship.

If you are able to show your friendship to other people but not to one person, something is happening in the friendship. If this continues to happen that it counts more months, then you may be ignoring it or no longer appreciate it, taking it granted, or you may be taking advantage of it, and then maybe you are already pushing your friend away without even realizing it. Especially if you know very well that he is still making it feel like he is still here to continue the friendship even if you don't reciprocate. When you give reaction to everyone else's post, it means you want to make them happy, to please them, and you are making good shots to them, why can't you do that to other friend of yours? So think about how your friend would feel if you ignored his posts. Priorities - maybe you have more priority over the others than the other one.

The simple reaction from our friends to what we share on social media is saying that "you are not alone", that "if you are looking for a friend, count me in". That doesn't mean they will be with in good times and bad, but that is not important anymore, all we need is to know that there are still people around who know that we are still here. They just show that everytime they like our posts, they are renewing their friendship with us. It's just a simple statement that whatever we did, it is okay with them. So if you know that it's been a while since you have been able to make your friend feel like you are there and to make him happy, then take the initiative to find him and like at least the last three posts. He will be grateful because his renewed friendship is still there serving its essence.

There is this funny banter inside our cirle of friends that when one of the friends posted a potential comic post, one of the friends reacted it with heart emotion and jokingly posted a comment that says "ok, I "hearted" it already". This is sarcastically funny but we like it because we both know that it is what makes us happy. This is what we call a half-thuth joke and we laugh off this and we know it is acceptable because that what friendship is. There is one unwritten rule in friendship "make your friends happy", and this is that rule.

Friday, October 30, 2026

REAKSIYON

Sa pagsali natin sa social media para i-ibahagi ang ano man ang tungkol sa atin, gusto natin ipaalam sa ibang tao kung ano'ng meron o ano'ng balita sa atin, at malaking bagay ang makita ang mga reaksiyon o kung sino ang mga nakakita ng ating posts dahil naiparating natin ang ating mensahe sa ating post. Ano man ang ating intensiyon sa pag-post, kung para magyabang man o maglahad lang ng gusto natin, ay malaking bagay ang naibibigay ng mga reaksiyon ng mga nakakita dahil hindi nasasayang ang effort natin. Aminin natin, ang mga reaction tulad ng like, love, care, wow o kahit angry, ay inaabangan natin at masaya tayong nakikita kung sino-sino ang mga nag-reaksiyon.


Mahalaga ang kanilang reaksiyon kasi duon natin nalalaman na ipinaparamdam kasi ng mga nakakita kung ano sila sa atin. Gusto man o hindi nila gusto ang pag-like sa post natin pero sa sandaling nag-like sila ay ipinaparamdam lang nila na kasama mo sila, na "heto lang ako", "basta narito lang ako". Na para itong attendance check sa mga kaibigan mo kung sino-sino pa ba ang nariyan. "Present" ang makikita mong sagot nila sa sandaling mag-like sila sa post mo. Dagdag-saya na lamang ang mga nag-puso, nag-hug, at ang nagulat dahil sa sava.


Maliit na bagay pero napakalaking validation nito sa pagkakaibigan. Hindi naman sinasabi na sa bawat 10 posts niya ay mag-reaksiyon ka sa 10 lahat. Iparamdam mo lang na kahit kalahati ay nakakapit ka pa rin sa pagkakaibigan ninyo. Hindi naman niya kailangan asahan na lahat ay magre-react sa kanyang posts dahil iyung mga nakakasama niya sa trabaho at sa labas ng bahay ay may natural na silang pakikipag-kaibigan sa kanila na hindi na idinadaan sa social media. Walang problema duon sa mga lagi mo naman nakikita at nakakasama pero iyung mga hindi mo na nakakasama dahil magkalayo na kayo sa isat-isa, siguro kung may concern ka pa sa kanila, sana ay maglaan ka ng oras na pakitaan mo rin ng simpleng like para maiparamdam mo sa kanila na "huy, narito lang ako", "hindi pa rin ako nakakalimot" ang laki ng magagawa nun sa pagkakaibigan. Pinapasaya mo sila dahil yung effort nila na mag-post ay pinapansin mo


Kung sa ibang tao ay nagagawa mong ipakita ang iyong pakikipagkaibigan pero sa isang tao ay hindi, may kung ano ng nagaganap sa pakikipagkaibigan nila sa atin. Kung patuloy itong mangyayari, kung bumibilang ng maraming buwan ay baka nababale-wala, baka hindi mo na napapahalagahan, baka nasasamantala mo na, at baka initatapon mo na ang iyong kaibigan nang hindi mo namamalayan. Lalo na kung alam na alam mo naman na siya ay ipinaparamdam pa rin na siya ay nariyan lang para ituloy ang pagkakaibigan ninyo kahit hindi mo nasusuklian. Kapag ang bawat post ng iba ay binibigyan mo ng reaksiyon, ibig sabihin nun ay gusto mo silang pasayahin, pini-please mo sila, at napapa-good points ka sa kanila-bakit hindi mo iyun magawa sa isang kaibigan mo pa? Kaya isipin mo kung ano ang nararamdaman ng ibang kaibigan mo na hindi mo pinapansin ang kanilang posts. Prayoridad, siguro ay mas may prayoridad sila kaysa sa isa.


I


Ang simpleng pag-reaksiyon ng mga kaibigan natin sa ating mga ibinabahagi sa social media ay nagsasabi na "hindi ka nag-isa", na "kung naghahanap ka ng kaibigan ay ibilang mo ako". Hindi man yun nangangahulugang sasamahan nila tayo sa hirap at ginhawa pero hindi na yun mahalaga kundi ang kailangan lang natin ay iyung malaman natin na mayroon pa rin sa tabi-tabi na alam nilang tayo ay naririto pa rin. Ipinapakita lang nila na sa bawat pag-like nila sa iyong post ay nirerenew lang nila ang kanilang pakikipag-kaibigan sa iyo. Simpleng pagsasabi lang iyon na anoman ang ginawa mo, ok lang sa kanila yun. Kaya kung alam mong matagal-tagal na rin na hindi mo nagagawa sa kaibigan mo ang iparamdam sa kanya na nariyan ka lang, na pasayahanın siya, na magpag-good points sa kanya, magkusa ka ng hanapin siya at kahit iyung huling tatlong psots man lang ay malike mo. Magpapasalamat siya dahil nariyan pa rin ang pagpapanibagong pagkakaibigan niya sa atin.

Friday, October 04, 2024

UTANG NG LOOB SA PAMILYA

Tanong: obligasyon ba na tumanaw ng utang ng loob ang mga anak sa pag-aalaga at pagpapalaki sa kanila ng kanilang magulang?  Sagot: hindi obligasyon, kasi hindi naman tayo nag-aalaga at nagpapalaki ng anak para pagdating ng panahon ay may babalik sa atin na benepisyo ng pagpapalaki sa kanila.  Hindi obligasyon kundi kagustuhan ang tawag duon.  Kasi kung naging mabuting tao ang anak ay gagawin niya na pasayahin ang magulang niya hindi dahil tumatanaw siya ng utang ng loob kundi dahil mahal niya ang mga ito.  Aalagaan niya tulad din ng ginawang pag-alaga sa kanila nuong bata pa sila.  Kasi obligasyon naman talaga ng mga magulang na alagaan at palakihin ang kanilang mga anak, at ito din ang gagawin ng mga anak nila sa mga magiging anak nila – at ito ang isang buong-ikot ng ating buhay.

Palagi na nating naririning ang panunumbat at pangungusensiya na kung hindi dahil sa mga magulang ay hindi magiging tao ang mga anak, kung hindi dahil sa paghihirap, pagsisikap, at pag-aalaga ng mga magulang sa mga anak ay hindi makakapag-aral, hindi magtatagumpay o hindi makakarating sa kinaroroonan ngayon ang anak.  Bakit isusumbat ang mga ito kung sa una pa lang ay ang mga magulang naman ang may gusto nito dahil gusto nila na maging maganda ang kinabukasan ng kanilang anak? Unang-una, hiniling ba ng anak na ipanganak sila?  Kung pagtanaw ng utang ng loob din lang naman ang pag-uusapan, hindi ba kung tutuusin sa simula pa lang nang nagpaplano pa lang sila na magpakasal ay pangarap na ng mga magulang ang magkaroon ng anak para masabing may anak sila, para masabi na kumpleto ang buhay nila, para masabing sinunod nila ang kautusan na mag-anak?  Hindi ba’t ang mga ito ay pangsariling kasiyahan?  Hindi ba nang isilang ang anak nila ay masayang-masaya ang naramdaman nila dahil natupad ang pangarap nila na nakumpleto na ang kanilang pagkatao, at natupad nila ang kanilang silbi sa mundo na mag-anak kaya bakit ngayon ay isusumbat ang mga ito?  Kapag ang bata ay pinalaki nang tama, tatanaw at tatanaw ng utang ng loob ang mga ito pero ang tanong ay hanggang saan, hanggang kailan at sa anong paraan ba ang pagtanaw ng utang ng loob o pagpapasalamat?  Ang sagot: depende sa kakayanan ng anak.  Kung tutuusin ay nagiging tanong lang naman ito kapag may kailangan ang magulang na ayaw ibigay o hindi maibigay ng anak.  Ang problema ay nagiging materyal at nagkakaroon ng presyo ang sukatan ng pagtanaw ng utang ng loob.  Paano kung naghihikahos din ang anak katulad ng kanilang mga magulang?  Kasi magagawa ng anak ang pagtanaw ng utang ng loob sa maraming paraan.  Aalagaan at buhuhayin, poprotektahan at ipagtatanggol, sasamahan at dadamayan, itinataas ang pagtingin, bibigyan ng kung anong makakayanan, at marami pang iba nang walang halong materyal na bagay.  Dahil tumatanaw ka ng utang ng loob, napapatawad mo sila kung may nagawa silang kamalian para sa iyo. Kung may nagawang kasalanan man ay mapapatawad mo pa rin sila dahil nga ang pagtanaw ng utang ng loob ay hindi lang sa pamamag-itan ng materyal na bagay.  Kung minsan nga ay mayroon sitwasyon na kahit anong sama daw ng magulang ay mamahalin at mamahalin mo pa rin ang mga ito dahil magulang mo sila.  Iyun ay dahil tumatanaw ka ng utang ng loob at iginagalang mo sila.  Pero nasa sa iyo na kung pagkatapos mong magpatawad ay paano ang magiging relasyon ninyo dahil ang mahalaga ay nagpatawad ka ng totoo at tunay.  Kasi kahit kailan ay hindi naman nababayaran ng kahit milyones na pera kapag pagbuhay sa anak na ang pinag-uusapan, pero ang mga kabutihang ibabalik ng anak ay walang katumbas din na halaga tulad ng buhay na ibinigay sa atin ng mga magulang.

Ang pagtanaw ng utang ng loob sa ating mga magulang ay kusang-loob na ugaling mapagkalinga na hindi obligasyong ipipilit, hindi itinakdang responsibilidad, at sapilitang kautusan na gagawin.  Ito ay sariling kagustuhan at hindi pilit na responsibilidad, tungkulin at obligasyon.  Kaya iwasan na natin ang ganitong kultura dahil nakakalason na ito tuwing ipinagpipilitan natin na bahagi ito ng kung paano tayo naging tao. Tandaan natin na kapag nagkapamilya na ang ating mga anak ay ang sarili na nilang pamilya ang una nilang prayoridad, susunod na lang ang pinangalingang pamilya.  Pero kahit may sarili ng pamilya ang anak ay hindi niya ganap na inaabandona ang kanyang mga magulang dahil iginagalang at tumatanaw siya ng utang ng loob sa mga ito, at dahil lumaki siyang isang mabuting tao.

Friday, August 09, 2024

THE GOOD NEWS AND THE BAD NEWS

The historic gold win of Carlos Yulo in Olympic was overwhelmingly rejoiced and celebrated by many Filipinos.  Why not, it was country’s honor to witness Philippines big win in the greatest show on earth.  And people were in high ecstasy, uttering this usual Pinoys’ “proud” often being told left and right in social media.  And suddenly the rift between the mother and son was noticeably unearthed to the public.  In this age of social media, there are so many things that netizens can have so much ways to find, see and speak easily.

 

People will not really know that there is ongoing family feud among family members particularly the mother and son if not because of human’s habit of speaking out on social media of what we want.  It was actually unknown to many.  Most people are actually unaware of this family issue not until the headline of the son’s winning gold in the Paris Olympics just right after the unsupportive mother’s sarcastic shared of thoughts in her social media account.  This is the closest timeline of this family quarrel to this headline.  The mother’s statement that many people found it not in good taste.  And because of that, people got curious and then had discovered that there is conflict between the two because of the searched old shared opinion, hints and insinuations found in social media.  And these are what have exposed: the son was disowned, there is issue of children investment, and saddest thing is there is involved money.

 

It's family matter, the members of the family should actually refrain to broadcast their sides to save themselves.  It is not defending who is right and wrong.  It is not nice washing dirty linens in public.  But because there are people want to share what they know, what is their side, and how good they are, and so the mother made statement to clear herself and be heard again her side – this should not take place actually.  Then the girlfriend who was accused of bad influencing the boy friend has made her own share to the issue which should not take place too.  And so the brother shared good message to his brother, slightly hinted about the feud, and encouraged his brother to have family conversation, which all these things from the beginning can be done privately.  And then finally the son shared video about what surrounding his family’s relationship, lessons from what have transpired and forgiveness to those who sin.  He could have done better by just saying sorry to those hurt or just by staying quite.

 

If everyone has just learned the wisdom of having less talk less mistake principle, this whole saga of family drama will not be unfold to the public.  This will not come to this huge magnified family affair if everyone has just learned to keep quiet and did not bring it to social media, newspapers, and the press conference.  That prescon is really not needed – the tears, the emotion, the drama; the interviews to the father, mother and children; good messages and show of love to each other – all this are not pleasing to many.  The family is not that big, why don’t just talk all of these privately?  After the prescon, do we think it will stop from there?  This can actually cause another or bigger issue based on what have said in the prescon.  No matter what happen, people will always say something.  Tens of thousands people are watching, there and there will be in favor and against, there will be no unanimous.  Recently, the family of the girlfriend defended theirs.

 

The good news: a dream has come true, a hardship has paid off, and the honor of the country was recognized.  And the bad news, a family is breaking.  Now, what can we learn from this?  Take these lessons: (1) know when is the right time to talk, to listen, and to keep silent.  The ore you talk the more chances of mistakes and questions.  (2) Know what to say and what not to say in public, particularly in social media.  Finance, family issue, and personal matter are things that should keep private they are not part of public property.  (3) Stop the toxicity of Filipino culture of making our children investment.  Living in poor and hard life, securing the better future of your children which is your obligation, while taking are your self is really big challenge.  But you have to do what is your due obligation to your family and your children have to take care their own family, same as how you should have done with your parents.  (4) Stop the curse of debt of gratitude and admonishment.  Saying “if it was not for me you wouldn’t be human, or wouldn’t be where you are, or wouldn’t have made it” will not make better but will just worsen the things.  Your children did not ask you to be born. The children did not choose their parents.  (5) Respect to parents is very important; it will save the values of family.  If we cannot forget what they did that we don’t like while in their roof, then say no to hurt them as respecting them as your parents anyway.  (6) Mother’s love is great; they do everything to protect her children.  But every mother has to know the things that they should not interfere, like choosing the partner.  (7) Girlfriend or boyfriend should not join in family feud.  It is not pleasant to see disrespect at this early where your in-laws relationship is still not sealed.  How much more insinuation can happen when all of you get there?  Wait and let your partner speak for you. (8) And lastly, be humble. Be kind.  Say sorry.  Ask forgiveness.  Talk and fix the broken family.

Thursday, March 07, 2024

LETTING GO

At times when we need to let go of things we have held for a long time.  They could be personal old stuffs that become pile up already, or sentimental things with value that have lost the meaning, let them go for someone may need them more than we do.  Sometimes the meaning of sentimental value becomes deceiving when the very purpose of it doesn’t serve the correct feelings.  Maybe we really don’t need them and we are just on the material than the nostalgic value.

 

Letting go is for immaterial too – emotion, behavior, character.  It could be the feelings of fear, guilt, envy, pessimism, holding grudges that become burden, let them go for our mental heath’s sake.  It could be the unrealistic goals, remorse, trauma or bad memories, and unforgiving that hold us back, let them go for our peace of mind. Get rid of being crazy, unload those personalities and experiences for your fresh start and moving on.

 

And letting go could be a person that needs to let go for good sake.  Family, friendship, colleague; we could be in five, ten, thirteen years together but if the circumstances tell, so be it.  Sometimes even we are in good term with each other for that long, even there is actually no issue between us, we need to accept one of us has to go for the good and we need to be apart because this is what it is called for.

 

It doesn’t mean that we have issue or conflict with the person, and it doesn’t mean we do not care but if it is for betterment and possible good opportunities ahead, that is indeed more than caring so why preempt either anyone or both of us?  It is better let us go because there are opportunities come that we can seize up if we are on our own.  And some people do come and go in our life to shape us and give something to make us better person.

 

Letting each one of us goes doesn’t mean that we will not be in touch anymore.  We are just at a distance and not seeing each other but in reality, there will be continued connection and open communication in between.  To sum these up, it doesn’t mean to let go per se is goodbye, but the beginning of something that needs.

 

And for those relationships that are going through difficult times and still trying to fixing the irresolvable differences, learn the art of letting go.  In relationships that are on the rock, there are things better off if separately.  There are things you can do better if you are on your own.  You are pulling each other down when you are always in contrast and this makes you both preempting your growth.  This is the realization that some people are meant to meet and know each other to be part of their life story but not their destiny.

 

Letting go someone or something you don’t have favorable feeling is easy but on the things you really want to the moon and back is a hard effort. Letting it go is always sad, accepting it is always difficult.  Change is never easy.  We need to learn acceptance.  To accept, we need to understand and understanding is not just knowing what is going on but more than that is agreeing to why it is happening.  Look at the other sides of the story and always put yourself in other’s shoe to come up a fair judgment.  True enough, letting go will make you feel better and easier.  I think this is the art of letting go.  

 


Thursday, February 29, 2024

29

Ang kwentong ito ay may tema at lengwahe na maaaring hindi angkop sa mga bata na nangangailangan ng matinding patnubay ng mga nakatatanda.  Ito ay halaw sa totoong buhay ng isang lalaki tungkol sa kanyang masayang pamumuhay dahil sa kanyang misteryo at nagulo ang buhay dahil sa nasabing misteryo.

Ang mga tao sa kanugnugang lugar ay mayroon mga makalumang gawi at paniniwala sa buhay na sinusunod pa rin hanggang ngayon, lalo na iyung mga naninirahan sa kabundukan at mga isla.  Bagamat nasa makabagong panahon na tayo, malakas pa rin ang kanilang paniniwala sa mga pamahiin, engkanto, aswang, kababalaghan, pampasuwerte, agimat o anting-anting, at iba pa.  Isa na dito ang lalaking ito na naniniwalang mayroon siyang agimat mula sa buwan.  May sikreto ang lalaki, may hatid daw na hiwaga ang kabilugan ng buwan.  Ang lalaki na naniniwalang may misteryong nangayayari sa kanya na pinagdaraanan at nararanasan niya tuwing bilog ang buwan, ay ang tungkol sa kanyang pagnanasa at pagkalalaki.  Anuba’t sa kung anomang dahilan ay nakakaramdam siya ng matinding pagkasabik sa mga bagay na erotika, kagalingan sa pakikipagtalik, at ang palagay sa sarili na ang kanyang pagkakalalaki ay nasa pinakamagaling nitong hitsura na maaari niyang ipagmamalaki.  Kaya palagi iyang hinihintay ang kabilugan ng buwan.

Humigit-kumulang dalawampu’t siyam na mga araw upang ang buwan ay maging ganap na bilog na nagsasabing ang paniniwala ng lalaki na may kakaibang nangyayari sa kanya.  At pagsapit nito ay muli na naman siyang magiging malakas at matipunong mandirigma.  Maganda ang naidudulot ng pagbilog ng buwan dahil nagagampanan niya ang kanyang obligasyon bilang lalaki sa pangangailangan ng kanyang asawa.  Bukod sa isang mabuting ama sa tatlong anak, mahal na mahal ng lalaki ang kanyang asawa, ang lahat ng maibibigay niya sa kanyang makakayanan ay gagawin niya.  Lalo na ang ugnayan nilang lalaki at babae bilang mag-asawa, ang bilog na buwan ay nagsisilbing katuwang niya ngunit ito rin ang magiging sanhi ng kanyang pagdaraanang pagsubok sa kanilang matrimonyo.  Sinukat ang kanyang katapatan ng ang ng dati niyang kababaryo na kanyang kumare na tuksong hindi niya maiwasang hindi pansinin lalo na sa panahon na ang pagnanasa ng kanyang katawang-lupa ay mataas. Dahil dito ay hindi niya napigilan na magpakupkop sa ibang kandungan.  Ang lalaki na isang mabait na asawa ay dumating sa punto na nakapagtaksil dahil sa masidhing damdamin sa pagtatalik nang kabilugan ng buwan, isang malaking pagsubok sa kanyang buhay may-asawa ang nangyari dahil masisira ang kanyang pamilya.

Sa makabagong teknolohiya ng pag-uusap hanggang dumating sa punto na umabot sa pagkikita at gawin sa totoo ang gingawa nila sa pag-uusap.  Siya’y nagutom, nanghina, at nagnakaw ng ipinagbabawal na pagkain. Ngunit sa kanyang pagkabusog ay pinagsawaan ang sarap ng pagkain na naging pamatid-gutom niya nang sandali.  Nang matapos ang makamundong gawa ay tila siya’y binuhusan ng malamig na tubig na natauhan na maling-mali ang kanyang ginawa.  Tinapos niya ang ugnayan sa dating kababaryo at itinuon ang lahat ng kanyang oras at sarili sa kanyang asawa, ngunit ang tadhana ay gumagawa ng paraan upang ang lihim ay mabunyag.  Ang asawa ay naging mabangis, siya ay sinampal sa labis na galit, sumambulat ang masasakit na salita, at dinala ang mga anak para ang lalaki ay iwanan.  Hinabol ang asawa pilit hinihingi ang kapatawaran ngunit nahirapan siyang mapa-amo at suyuin ito.  Ang lalaki ay umiiyak, nagmamakaawa, matinding nagisisi.  Labis na kalungkutan ang umusig sa kanya.  Sa madilim na kuwarto ang nag-iisang iniwan ng mag-iina, sising-sisi na nagpatalo sa tukso ng sandaling sarap.  Humagulhol ng iyak, sising-sisi siya sa mga nangyari at sa nagawa niya.  Isang suntok ang pinakawalan niya, sinuntok niya ang dingding na simentong sumugat sa kamao niya at nagdugo.  Bumunghalit ulit ng iyak, tuloy-tuloy ang kanyang iyak, maraming luha – luha ng pagsisisi, pagkalungkot, at pagkabigo.

Nagbalik ang mag-iina sa bahay.  Muli siyang nagmakaawa na huwag siyang iwanan at humingi ng tawad sa asawa. Ang kapatawaran ay kailangan upang magsimula sila ulit mula sa lima papunta sa anim sa pamilya.  Bukod sa pagmamahal, napakahalagang bahagi ng anak sa pagsasama ng mag-asawa, lalong-lalo na ang nasa sinapupunan.  Kahit anong kabutihan natin ay may mga kasalanan pa rin tayong magagawa.  Hindi perpekto ang tao, magkakamali at magkakamali pa rin tayo pero ang mahalaga ay may natututunan sa bawat pagkakamali at hindi inuulit ang ginawang pagkakamali.  Sa bandang huli ay matututunan niya na ang biyaya sa kanya ng bilog na buwan ay nagiging mabisa lamang kung ito ay ginagamit sa kabutihan.  Dahil nang ito ay abusuhin niya at ginamit sa mali ay nagmistulang mitsa ito ng halos pagkawasak ng kanyang pinakamamahal na pamilya.  Sa pamamag-itan ng tapat na pagsisisi at tunay na pagmamahal, ang pagsubok ay kayang pagtagumpayan.  Sa bandang huli, ang pinapaniwalaan niyang bisa ng bilog na buwan ay mistulang mawawalan ng bisa sa kanya at tuluyan na niyang aalisin sa kanyang buhay.



Tuesday, February 21, 2023

MAIN CAST IN FRIENDSHIP

Friendship is life story with the main cast and supports. As our life goes on, we ourselves or the people around us are either giving and taking in one way or another in many scenes and from there we meet and get lots of acquaintances, social friends and colleague, common friends, several casual friends and close friends, and one or two intimate friends or best friends.  Some may come and some may go but some stays and we keep this loop goes round and round and on and on, and they make up the cast of our story.

 

In five years of my search to find the true friends among the casts, there are different ways I am using to find the friends that I can be with in times of difficulty, success, and even in ordinary events.  I have some old good friends who I went back to reconnect with, I have current colleague whom I made myself closer in hope of becoming friends, and I have old and current friends that I leveled up the relationship to make it the turning point to become that true friends.  But it is so difficult because everything has no assurance.  Either we are so far to each other, or I do not know if I can be with them or can I still be with them?

 

There are people whom we had soft spot even before that somehow have become our friends because we used to be with them before: high school classmate, former colleague, or childhood playmates. And the fact that we had soft spot with them, that alone says they can be the possible choices that we wanted to be friends.  That is maybe because there are similarities in our personalities, in likes and dislikes, or whatever characteristics that are matching with us.  Your friendship may did not continue because of your separate life that you pursued but when out of nowhere and out of the blue you remember it, you will find there is still soft spot in your heart no matter how many years have passed.  And when there is chance, it is so nice to go back them to continue the friendship because there is already the similarity or mutual feeling between the two of you. 

 

Sometime one of the main casts is seemed to be not in the happy ending.  Sometimes we thought we already found it but sometimes why it seems there are looming obstacles?  In my five years of searching true friends, I went back to old friends but it looks like my prayers to be with them finally for life will not be granted.  Reasons might be because they will not stay for good in the place where I will stay in my retiring home.  Or we will not meet in our hometown when we decided to go home because our places are miles apart.  Or it could be we are not sure if we will still be able to see each other because life is a matter of time.

 

There are second chances.  I have friendship that was given a second chance to renew the friendship.  Though we were reconnected, there is a feeling of regret in me that I should have done something then.  I should have done it then during the times when we build friendships that I can do something actually, friendship would have developed and grown.  There are many times, things and trials that were wasted that could have cemented the friendship’s foundation.  To my friend before, parted miles away from each other, and reconnected again: friendship is not in the distance, frequency of conversation, and numbers of shared beautiful things that happened, it is not about these things but it is in the greatness and cleanliness of good thoughts for each other.

Tuesday, February 07, 2023

PAGKAKAIBIGAN

May limang taon na ngayon sa paghahanap ko ng totoong kaibigan, ibat-ibang paraan ang aking ginagawa upang matagpuan ko iyung magiging kasa-kasama ko sa mga problema, sa tagumpay, at sa ordinaryong pangyayari.  Mayroon akong mga binalikan na dating kaibigan upang panatilihin ang koneksiyon, mayroong kasalakuyang kasama na inilapit ko ang loob ko baka-sakaling maging kaibigan nila ako, at mayroong mga matagal ng kaibigan na hindi nakikita o nakikita na nang araw-araw pero mas pinataas ko pa ang antas ng relasyon upang siyang maging hudyat na ng pagiging totoong kaibigan.  Pero mahirap dahil walang kasiguraduhan ang lahat.  Napakalayo ng lugar namin sa isat-isa, o hindi ko alam kung makakasama ko sila o makakasama ko pa ba sila?

 

May mga tao na naging magaan na ang loob natin kahit nuon pa.  Yung kahit papaano ay naging kaibigan na natin dahil sila ang nakakasama natin nuon: kaklase nuong high school, dating katrabaho, o mga kababata.  Iyung katotohanan na naging magaan na ang loob natin sa kanila ay angkop na sila dun sa mga tao na gusto natin maging kaibigan.  Siguro dahil kamukha mo ang ugali nila, mga gusto nila, o anu pa mang katangian na nagtutugma kayo.  Hindi man nagtuloy-tuloy ang pagkakaibigan ninyo dahil nagkanya-kanya kayo ng tinahak na buhay ay kapag naaala-ala mo sila ay may amor pa rin kahit ilang taon na ang lumipas.  At masarap silang balikan upang ituloy ang pagkakaibigan kasi naruon na yung pagkakapareho sa inyong dalawa. 

 

Pero minsan bakit may nagbabadya pa rin na hadlang?  Sa may limang taong paghahanap ko ay may binalikan akong mga dating kaibigan pero mukhang hindi pagbibigyan yung kahilingan ko na makasama ko na sila nang tuluyan at maging kaibigan na habang-buhay.  Kasi hindi sila pipirmi sa lugar na titigilan ko kapag nagretiro na kami.  O di naman kaya ay hindi kami magtagtagpo sa bayan naming sinilangan kapag nagdesisyon kami na umuwi na dahil napakalayo ng lugar namin sa isat-isa.  O di kaya naman ay hindi namin tiyak kung magkikita pa ba kami dahil ang buhay ay una-unahan lamang.

 

May mga pangalawang pagkakataon.  May pakikipagkaibigan akong nabigyan ng pagkakataon na muling buhayin ang pagkakaibigan.  Pero may pagsisisi sa akin kasi dapat may ginawa ako nuon.  Sa mga panahon na bumubuo tayo ng pagkakaibigan na may magagawa naman tayo ay dapat nuon ko pa sana ginawa, disin sana ay nabuo at lumago na ang pagkakaibigan.  Maraming oras, bagay, at pagsubok ang nasayang na maaaring nagpatibay sana sa pagkakaibigan.  Para sa kaibigan ko nuon, nagkalayo at muling kumunekta, milya ang layo sa isat-isa: ang pagkakaibigan ay wala sa layo ng distansiya, dalas ng pag-uusap, at dami ng magagandang pangyayari na pinagsamahan kundi nasa kalakihan at kalinisan iyun ng magandang hangarin para sa isat-isa.

Wednesday, December 21, 2022

TAMA O MALI

May kaibigan o mga kaibigan tayo na dumadating sa punto na nagiging sobrang gaan ng loob natin sa kanya/kanila.  Iyung dahil siya ang pinakagusto nating kaibigan ay pinapakitaan natin siya ng kalabisan kaysa sa iba.  Kung ano ang makakapagpasaya sa kanya, gagawin mo kasi likas sa atin na gusto natin pasayahin ang mga tao na gusto natin.  Hanggang mararamdaman mong hindi na kaibigan lang ang nararamdaman mo sa kanya, at tuluyang nahuhulog ka na pala sa kanya, kahit hindi puwede.  Ganun pa man, pinapasaya mo siya, sinusunod ang mga gusto, mas inuuna mo pa nga siya kahit sa sarili mo – ginagawa mo mga ito kasi gusto mong maging magaling ka sa kanya para magustuhan ka niya, at mahalin ka kahit hindi puwede.  At saka ka sasaya.  Yun ang magpapasaya sa iyo.  Binubuo mo muna siya, at saka ka mabubuo. 

Hanggang malaman niya ang nararamdaman mo, pero hindi naging kayo ang nangyari.  Hindi puwedeng maging kayo.  Hindi siya para sa iyo at masakit yun.  Hindi man pwedeng maging kayo pero pwede naman magkaibigan pa rin.  Kaya tuloy lang at walang nagbago lalo na ikaw, naroon pa rin ang kakaibang pakikipagkaibigan mo sa kanya pero siya kaibigan lang ang turing sa iyo.  Nagpatuloy ang mga araw, lumakad ang mga taon.  Maraming taon na naman ang nagdaan, tuloy lang kung paano mo siya itrato simula’t simula.  Hanggang sa itinagal ng panahon ay nahulog na rin ang loob niya sa iyo.  Iyung dumating yung araw na may nararamdaman na rin pala siya sa iyo higit pa sa pagkakaibigan, kahit hindi puwede.  Pagmamahal ba talaga?  Sa mga ipinakita mong kabutihan, hindi kaya parang nagpapasalamat lang siya bilang pagtanaw lang niya ng utang ng loob, o baka naaawa lang siya sa iyo?  Baka minahal ka niya dahil sabi niya ay karapat-dapat kang sumaya kaya ibinabalik niya ang kasiyahan na kailangan mo pagkatapos ng lahat ng mga ginawa mong kasiyahan sa kanya.  Baka dahil kaibigan ka niya kaya gusto niya ay maging masaya ka.  Ewan, natututunan nga siguro talaga ang magmahal, yun na lang ang pinanghahawakan mo.  Mahal mo siya kaya nang minahal ka niya ay tinugunan mo ang kanyang nararamdaman.  Kahit hindi puwede kasi may asawa na siya.

Sa mundong ginawa ninyong dalawa na kayo lang ang lihim na nagkakaunawaan, tuloy ang pagka-kaibigan at pagkaka-ibigan.  Hindi na ito dahil lang sa pagsasamang karnal kundi sa malasakit ng isat-isa na gustong ibigay sa isa’t-isa.  Maraming puwedeng sabihin ang iba: imoral, oportunista, pera, paglilibang – lahat ng ito, pero alam ninyo sa isat-isa na totoo ang nararamdaman ninyo. Minsan mapapatanong ka kung bakit kahit napakalinis ng iyong hangarin na magmahal ay bakit may mali sa pagmamahal.  Huhusgahan kayo, lilibakin, pagdududahan, at paghihiwalayin kayo kaya mabuti pa nga na manatiling lihim.  Alam mong wala kang laban.  Hindi mo kayang ipilit kung ano ang normal sa mundo dahil mundo ito laban sa iyo.  Minsan sa sulok ng utak mo ay nainiisip mo na siguro nga pinagbigyan ka na lang niya dahil gusto niyang magpasalamat, dahil mabuti at totoo kang kaibigan, kung kaya ibinigay niya ang makakapagpasaya sa iyo.  Kung dahil duon, naramdaman mo na kaya pala niya gawin yun para sa iyo at duon pa lang ay nagpapasalamat ka na sa nangyari sa inyo.  Pero siguro hindi rin dahil kapag palaging naririyan pa rin siya anomang oras, anomang pangangailangan, at anomang pangyayari ay hindi lang ito pagpapasalamat kundi malamang mayroon ng pagmamahal.  Pero hindi pwede na maging kayo dahil sabihin na nating wala siyang asawa, hindi pa rin pwede maging kayo dahil pareho ng kasarian.

Alam mo na hindi ito pangmatagalan.  Narito lang kayo sa lugar na malamang ay pang-hanggang dito lamang.  Kapag dumating na ang araw na kailangan ninyong bumalik sa kanya-kanyang lugar at kapag haharapin na ninyo ang katotohanan, totoo man ang pagmamahalan ay duon na ito magtatapos dahil ang lahat ay hiram lamang.  Ang pagmamahalan ninyo ay totoo pero mali at nasa maling pagkakataon.  May pag-ibig sa isa’t-isa, nagkataon lang na pareho kayong bl.  Pinagtagpo lang kayo para magkasama pero hindi magpa-kailan man.  May mga tao lang talaga na kailangang dumating sa buhay natin, makikilala natin, at masasaktan tayo kung kinakailangan, para maging tayo kung ano man maging dapat tayo ngayon.

Friday, November 06, 2020

OF BEING IN THE 3rd SEX

In light of Pope Francis Benedict’s comments in support of same-sex civil union, I do not go against it because for me civil union is for civil and social rights.  It is civil union, not the sacrament and covenant of marriage.  And it doesn't contradict my objection in same sex marriage because on my understanding, one of the purposes of marriage in spiritual point of view is the doctrine of procreation and multiplication.  Civil union is for civil rights of all gender.  For me, marriage is for man and woman.  But let us not set side the battle cry of the gays and lesbians.  Most of the time, the common impression of the general public about their causes is about their feelings.  People are thinking it is too much to ask for what they are fighting for.  But it is not all about the emotions or label of relationships but more than these is their civil rights that are enclosed in what we already heard SOGIE (Sexual Orientation and Gender Identity and Expression).

 

Let’s admit it, there are so many people in 3rd sex group who have deprived of their rights, opportunity, happiness and success.  Many have been preempted, or lost their opportunity, job promotion and even education because the gauge doesn’t concur with SOGIE of the person.  There are those who were denied the access to public program, health and medical services, those who were refused to provide goods and services, and all these are just because of their gender preference.  They have been marching equality and acceptance.  And it still happens in real life even at these days, many of them have been discriminated, harassed and subjected to physical and verbal attack.  Actually, there are groups that organize events that incite bigotry against the 3rd sex.  These are the real and painful dilemma that those in the 3rd sex go through and fighting for, along with right to conjugal properties and same sex marriage which I don’t support despite of our modern days.

 

Being in the third sex, it is off for same-sex marriage not for the capability to multiply but because of our origin since Genesis.  It’s their sad reality.  There is nothing wrong with being gay/lesbian because they too are creations of God.  It is not sin to become.  What makes it wrong and sin is when we go against the Words of God.  Give the civil rights because it is for every citizen.  Give to Caesar what belongs to Caesar and give to God what belongs to God because this is the word of God.  Sacredness of marriage is to man and woman.  Gays and lesbians have causes that are rights but there are also not right, and same-sex marriage is one.  This is religion, go to civil where it is acceptable.  Procreation needs biological compatibility to fortify their flock.  Civil union needs two persons preference to become legal.  Either of the two, the essence of marriage is to ensure the preservation of the human species to continue the human race.  Adopting may fill up the needs but doesn’t make complete the very idea of a family that has the images of father and mother.

 

Being gay and lesbian has been an old unpopular perception and stigma in our society and faith.  Millions of men and women way back in the old-old times have already suffered because of this injustice.  First of all, being gay (and lesbian) is not inherited and it is not by choice.  Did the straight men and women need to choose their sexual identities?  No, because their sexual identities are inborn just like with gays/lesbians, therefore it is by birth.  If each child goes through the same path that confuses their preferences and they chose to be a boy or girl, then being of 3rd sex is by choice.   But it’s no, not all children have been in that confusing stage, therefore being in the third gender is inborn or natural trait.  It is not a disease that needs to heal from, that to heal it is to get married.  Getting married is by choice and doesn’t cure because at the end, the attraction to same sex is still there but has just learned to suppress it.  But because of stigma, some have denied it and some have forced themselves to ignore their emotion, or live alone.

 

“If someone is gay and he searches for the Lord and has good will, who am I to judge?  We shouldn’t marginalize people for this.  They must be integrated into society” – Pope Francis Benedict.

Sunday, August 02, 2020

HANGGANG SAAN ANG PAGMAMAHALAN

Sa pagmamahalan, mayroong hindi pangmatagalan.

Sumusuko ang isa sa pangakong magsasama habang buhay.

Hanggang wala kang magawa

kundi tanggapin ang paghihiwalay.

Napakasakit ang iwanan ka ng taong pinakamamahal mo

at isiping wala na siya at nag-iisa ka na.

Dahil nang magsimula kayong dalawa

ay inisip mong kayo ang magkasama hanggang sa huli.

Dahil iniisip mong hanggang sa pagtanda ninyo ay magkasama kayo.

Iyung naiisip mong darating ang araw pareho na kayong matanda na

at ang mga bata ay may kanya-kanyang buhay na.

Nagsimula kayong dalawa at matatapos nang kayong dalawa.

Pero minsan hindi ganun ang nangyayari.

Minsan yung mga plano ninyo ay may balakid.


Ang hirap at ang sakit tanggapin

Hindi ba nangako kayong dalawa?

Sa hirap at ginhawa, sa sakit at saya

ay ipaglalaban ninyo ang pag-ibig sa isa’t-isa?

Natatandaan mo pa nuong kayo ay nagsisimula.

Kahit mahirap ang buhay, sige lang para itaguyod ang pamilya.

Magkasama ninyong binubuo ang mga pangarap ninyo.

Sabay ninyong ginawa para makuha ang mga iyon.


May mga araw na parang nanghihina kayo sa isat-isa.

Dumadating ang pagkakataon na parang napakahirap.

May mga pagsubok na parang hindi mapagtatagumpayan.

Minsan ay nagkakamali ang isa sa inyo.

Pero mananaig ang damdaming huwag isuko

ang pagmamahalan at panahon na binuo.

Sa paniniwalang malalampasan ninyo ang lahat

Dahil nagmamahalan kayo nang tapat.


Pero ang lahat ay may hangganan

kahit ang pagmamahalang akala mong pangmatagalan.

Mayroong aalis at mayroong maiiwan.

Dumarating sa puntong may magpapalam.

Hindi bale sana kung ito’y pansamantalang hiwalayan

na kung magkaunawaa’y itutuloy ang pagmamahalan.

Pero kung kamatayan ang nagpahiwalay

lalo na kung ito ay napakaaga para may mawalay,

paano mo matatanggap ang pagsubok ng buhay?


Hindi ito ang inaasahan ninyo.

Ang pagkakaalam ninyo ay sabay kayo

kapag ang mga bata ay maaari ng iwanan.

Ngunit sa paglisan ng isa ay nabawasan

ang lakas ng pangarap na maisakatuparan

ang mga pangarap na inyong sinimulan.


Masakit kapag ang pag-ibig ay natapos nang sandali lang.

At mas masakit kapag ang tumapos ay kamatayan.

Ngunit kung ang puso mo ang iyong paniniwalaan

upang ipakita ninyo ang dakilang pagmamahalan.

Sa hindi mo muling pag-ibig iyong mapatunayan

dahil ang pagmamahal mo ay walang hanggan.


Mahalin mo lang ng mahalin ang taong mahal mo

at huwag mong sasaktan.

Dahil hindi mo alam kung hanggang kailan

maaari mo siyang makasama.

Wednesday, July 22, 2020

ANG TOTOONG NAGMAMAHALAN


Kapag nagmahal ka, kaya mong umunawa at magpatawad kapag siya ay nagkasala kahit paulit-ulit.
Kapag paulit-ulit kang sinasaktan, at pulit-ulit mong pinapatawad – mahal mo kasi.
Ngunit kapag paulit-ulit niyang ginagawa – ikaw na lang ang nagmamahal dahil sarili na lang niya ang kanyang mahal.

Ang pagmamahalan ay laging pangdalawahan.
Hindi puwedeng isa lang, dapat kayong dalawa.
Ipaglaban ninyo ang inyong pagmamahalan.
Lahat ng pagmamahalan ay mayroong pag-aaway
dahil masasaktan at masasaktan ka niya kahit hindi sinasadya.
At ikaw rin, makakagawa ka ng mga bagay na ikasasakit niya.
Pero kung palaging ikaw o siya ay nasasaktan
Isipin mo kung kaya pang pagtiisan.

Kung kaya mong tanggapin ang anoman sa kanya
o mahal ka niya maging sino ka pa,
bakit hindi ninyo maidadaan sa pag-uusap
ang inyong hindi pagkakaunawaan?
Huwag mong samantalahin at abusuhin ang pagmamahal
o huwag mong sakalin hanggang magipit ang iyong minamahal.

May ipapabago siya sa iyo, ganun ka rin sa kanya.
Hanggang may mapagkasunduan kayo.
Huwag magsalita ng tapos at hindi mapaninindigan.
Dahil baka ikaw ang talo kapag kayo’y nag-away.
Maaaring mali siya, at may pagkakamali ka rin.
Magpatawad at kalimutan,
magbago at huwag ulitin.

Hindi mo sasaktan nang paulit-ulit ang taong mahal mo.
May mali kapag paulit-ulit.
Kung paulit-ulit, hindi kayo natututo.
Kapag nag-aaway, hindi yan magkasundo.
Kapag hindi magkasundo, hindi yan magkabagay.

Pag-usapan ninyo ang pagkakaiba ninyo, at magkasundo kayo,
at tuparin ninyo ang pinagkasunduan ninyo para maging magkatugma kayo.
Kapag alam ninyo kung ano ang inyong pinag-aawayan, bakit paulit-ulit lang?
Sa maliliit pero madalas na pagtalunan, kaya ninyong magbago.
Maliit man pero kapag madami, ang sakit ay lalong sasakit
dahil hinihiwa lang ng paulit-ulit ang hindi pa naghihilom na sugat.
Kung iyung maliliit ay hindi ninyo mapagkasunduan
paano pa kaya kung malaki ang dumating?

Pero wala sa liit o laki ay kaya mong magsakripisyo.
Dahil kapag nagmamahal ka, kaya mo ang magbago.
At kung ganuon din ang kayang pananaw,
walang magiging paulit-ulit na pagkakamali at pag-aaway.

Kung sa atin lang, kaya natin ang magtiis, masaktan, at ibaba ang ating sarili
dahil nagmamahal tayo.
Dahil duon tayo sumasaya, kapag nakikita nating napasaya natin ang taong mahal natin.
Pero may hangganan ang lahat.
Lagyan mo ng limitasyon ang iyong pagmamahal.
Kailangan mong magtira sa sarili mo kahit konti
dahil nagiging talunan, kaawa-awa, at mahina ka.
Kailangan mo munang mahalin ang sarili mo
para mahalin ka rin ng iba.
Kung hindi mo mahal ang sarili mo,
paano kang bibigyang-halaga ng ibang tao?
Kaya nga paulit-ulit ang pagkakamali niya ay hindi ka niya binibigyang-halaga.
Dahil kapag mahal mo, mahalagang hindi mo siya sasaktan.
Bigyan mo ng respeto at pagpapahalaga ang sarili mo
para respetuhin ka rin ng ibang tao.

Maaaring mahal ka niya, pero hindi sapat o hindi totoo.
Dahil ang totoong pagmamahalan, walang pagsasakitan.

Saturday, August 10, 2019

PASALAMATAN ANG MGA KAIBIGAN


Ang kasabihan nga, ang tao ay hindi makakapag-isa.  Kakailanga’t kakailanganin niya ang makisalamuha, makibagay at makipagkaibigan sa ibang tao.  Dahil kung sino man ang mga nasa tabi mo, mayroon kang kakailanganin sa kanila nang hindi mo magagawang mag-isa.  Bukod sa magiging katuwang sa buhay, mas mabuti na magkaroon ka ng isang totoong maaasahan, makakasama at makakapalagayang-loob habang kung saan ka man naroroon.  Dahil ang mundo natin ay pakikisama at pagbibigayan,.kailangan mo ang pakikipagkapwa-tao.  May mga kasama tayo na hindi natin matawag na matalik na kaibigan dahil may mga limitasyon pa kayo sa isat-isa. Hindi naman masasabing ordinaryong kaibigan dahil naikukuwento na ninyo sa isat-isa ang mga lihim, nakaraan at ang mga plano. Naiiba dahil masasabing malapit na kaibigan pero kailangan pang patunayan – natatanging kaibigan siguro hanggang maging siya na ang iyong pinaka-kaibigan.  Ang kaibigan ay ang iyong anghel na tagabantay.  Siya ang iyong magulang na susuhetuhin ka, kapatid na tagasumbong ng iyong mga kakokohan, at kaaway na kokontrahin ang mga pagkakamali mo pero ipagtatanggol ka.  Ano man ang inyong pagkakaibigan, tipong panganay at bunso, o iyung parang magulang ang isa, o tila mag-asawa na laging magkasama, ang pagkakaibigan ay dapat pahalagahan at alagaan upang mas lalong tumibay ang pagmamahalan.

Masarap isipin na mayroong isang tao na hindi mo kaano-ano pero naririyan na nagmamalasakit sa iyo.  Hindi mo karelasyon pero nakakasama mo lalo na sa mga panahong walang-wala ka, bagsak na bagsak, o basta’t kailangan mo lang ng makakausap o makakasama.  Sila ang kaibigan.  Maraming magdaraan ngunit mahirap matagpuan.  May agad nagkakapalagayan ng loob dahil magka-tugma ang pagkatao, mayroon ding magka-iba ngunit magkasundo.  Maaaring iba ang inyong pagkakaibigan.  Sinubok na ang kaibahan nito sa ibat-ibang pagkakataon – minsan nahihirapan kayong ipaglaban, pinagdududahan kung itutuloy pa ba o may saysay pa bang ituloy?  Pero sila rin sa isat-isa ay tanggap ang kapintasan, kamalian, kakulangan at kasalanan ng bawat-isa.  At alam nilang naging totoo, tapat at may malasakit sila kaya sino pa ang magsasama kundi sila’t-sila din.  Nahihirapan minsan pero mas gusto pa rin ang kagandahan ng pagkakaibigan, may mga problema pero ang mahalaga ay nalulusutan at nakikilala pa nila ang isat-isa.

Magkaiba kayo ng personalidad pero tanggap ninyo ang samahan ninyo na angkop sa isat-isa dahil pareho kayong maunawain at mapagbigay.  Iyung kapag tanggap ang kababawan, kamalian, kalokohan, kakulangan, bakit mo pa nga ba hahayaan mawala ang pagkakaibigan?  May mga pagtatalo, nag-aaway, nagkakasakitan ng loob dahil sa mga binibitawang salita, pero kapag humingi ng tulong, kahit galit ay walang magagawa kundi tutulong din, at pagkatapos niyon kinakalimutan ang nangyari ngunit hindi ang natutunan.  Iyung kahit may ginawang kinalokohan pero –dahil siya yung nagpaingay ng siryoso mong buhay.  Iyung may mga hinanakit ka pero nawawala kapag nasusuklian ng kabutihan.  Kung may hindi pinagkakasunduan, iwasan lang ang maungkat.  May mga bagay na gusto kang gawin pero alam mong hindi niya magugustuhan kaya hindi mo na lang ginagawa – iyun ang respeto.  Magparaya ka at ikaw ay pagbibigyan, magskripisyo at ikaw susuklian.  Kapag sinabi na pinilit ang sarili na gawin ang isang bagay para lang mapagbigyan o mapasaya ang kaibigan, isinakripisyo ang sarili para lang hindi mapahamak ang isa, hindi ba’t nakakatuwa itong malaman kung kaya nakukumbinsi mo ang sarili mong magpasalamat dahil mayroon kang isang kaibigan.

Isang pasasalamat sa mga kabutihan, sa mga araw na pinagsamahan, sa naging pagturing bilang kaibigan.  Sa loob ng matagal na panahon, naging kakampi sa problema, pamawi sa kalungkutan, pantakip sa kakulangan, at tagapagdulot ng kabutihan – salamat sa alaala.  Saan man tayo mapadpad, kailangan natin maghanap ng isang kaibigan, ngunit tanggapin natin na maaaring hindi ito pangmatagalan na anumang oras ay kailangang magkalayo.  Masakit iyung araw-araw mong nakakausap ngunit isang araw ay wala ng pagkikita at hindi na nagkakausap.  Sana sa araw na hindi na nagkikita, kapag iyung kahit matagal-tagal na’ng hindi nagkakausap o nakakasama pero malalaman mo na lamang na ipinagtatanong ka pala niya sa ibang tao.  Kinakamusta o hinahanap – hindi ba’t nakakatuwang malaman ang ganuon dahil napapatunayan mo yung pagiging totoo niyang kaibigan sa iyo, nararamdaman mong nagmamalasakit pa rin siya, hindi nakakalimot.  Salamat sa naiibang kaibigan, maaaring may hangganan ang pagsasamahan pero wala ang pagkakaibigan.

Monday, June 17, 2019

ANG AKING AMA (PARA SA ARAW NG MGA TATAY)


Ang mga kapansin-pansing katangian na nakuha ko sa aking ama ay ang kanyang pagiging tahimik, mapag-isa, at pagiging payak.  Kung minsan ay nagagaya ko ang kanyang pagiging makaluma pero magkaiba kami ng aking ama sa maraming bagay – sa pananaw, kasiyahan, at mga personal na pakikibaka sa buhay.  Sa aking pagkabata ay nariyan siya sa mga pangangailangan ng isang bata ngunit nang lumaki na ako ay bihira ko siyang mahingan ng tulong dahil naging mas gusto ko ang kumilos sa sariling paraan.  Memorable oo mayroon pero iyung maraming ala-ala ay hindi dahil hindi kami madalas nagkasama.  Marami kaming nalampasang mga bagay na maganda sana kung magkasama kami tulad ng pag-aaral ng paglangoy, pagbibisekleta, at mga leksyon sa eskwelahan.  Bilang ama sa isang anak, inasikaso niya ang paglaki at ang pag-aaral ko pero hindi kami iyung nagkakasabihan ng mga problema, mga plano sa buhay at pagpapalitan ng kuro-kuro tungkol sa mga nangyayari.   Ipinagtitimpla ko siya ng kape, ipinaglalaba ng mga maong na pantalon, nang makapagtapos ako ng pag-aaral at makapagtrabaho, pagkakataon ko na sana na bumawi sa kanya upang maging malapit ang aming relasyon. 

Pero hanggang sa pag-aabot lamang ng kaunting pera ang naipapakita kong pagpaparamdam ng pagmamahal sa kanya.  Hindi naging makulay at mahigpit ang aming relasyong ama-anak dahil siguro sa pagiging mapag-isa at indipendiente namin.  Pareho kami kumikilos sa sarili namin kapag may problema ang isa.  Ewan ko, hindi ko mabasag ang pader na namamag-itan sa amin upang maging bukas ang loob namin sa isat-isa.   Nuong mga panahong ang aming pamilya ay may pinagdadaanan sa buhay, pagkakataon na sana iyun na maging malapit kami sa isat-isa sa na magkakadamayan at maipahayag ang mga sariling niloloob.  Marahil ay dahil na rin sa kahit nasa hustong-gulang na ako nu’ng panahon na iyun ay hindi pa hinog ang aking pag-iisip sa mga buhay-buhay.  Siguro ay dahil sa ugali namin na hindi masalita.  Kaya nang panahong bagsak na bagsak ako na naghahanap ng masasabihan ng bigat ng loob ay hindi ako makalapit sa kanya.  Hanggang pumanaw siya nang taon na yon sa edad na limampu’t walo nang hindi ko man lang nagawa ang gusto kong gawin sana sa kanya tulad patigilin na siya sa pagtratrabaho, isama sa paglalaboy, at ibili ng mga damit, sombrero at alpombra upang maging posturang-postura kapag nakatambay sa tindahan. 

At bagamat hindi kami iyung naghihingian ng tulong sa isat-isa ay marami rin naman naibigay na mga payo sa akin ang aking ama.  Marami siyang mga pangaral sa akin na nagagamit ko sa buhay ko ngayon tulad ng “huwag magpapaalipin sa tawag ng salapi”.  Totoo, ang mga bagay na binili mo sa pera na hindi mo pinaghirapan ay walang matagalang kasiyahang ibibigay sa iyo.  Sa huli, pagsisisihan mo kung bakit nagpatukso ka sa pera.  Matuto kang makuntento kung ano ang meron ka at huwag mong pilitin makuha ang hindi mo kaya.  Sa halip magpalakas ka muna upang makuha mo kung ano ang gusto mo.  Kung hanggang saang-layo man daw ang marating ng isang tao, maganda kung hindi siya magbabago kung paano siya nakarating sa kanyang kinalalagyan.  Ang aral na nakuha ko mga salita niyang ito ay iyung matutong maging mapagkumbaba.  Ang pagiging isang simpleng tao ay sa kanya ko natutunan.  Ang totoo, hindi ko talaga kailangan ang magarbong buhay.  Hindi ko kailangan ang luho, matutunan lang ng tao ang maging isang simpleng pamumuhay ay mawawala ang inggit, kasakiman at takot sa buhay. 

Naging isang halal na opisyal sa aming bayan ang aking ama, magkaganunpaman ay hindi niya pinanghimasukan at inimpluwensiyahan ang aking pananaw pagdating sa politika kundi hinayaan niya akong matiwasay at malayang pumili.  Sa sitwasyon ngayon ng politika sa Pilipinas na ang hindi naniniwala, hindi kapanalig at ang pumupuna sa pamahalaan ay binubusalan, pinagkakaisahan o kinikitil, sana ay pairalin natin ang pag-galang.  Sana ang mga nanumuno sa pamahalaan ay tulad ng aking ama na pinapahalagahan ang karapatan ng isang indibidwal dahil ang tao, gaano mo man pilitin o turuan, matuto yan kapag nakita na niya ang kamalian niyang ginawa.