OK IS NOT OK AS OK

Questions how are you, how is it going, what's up are every day questions that you have a ready response, you're okay. But the thing is, sometimes you just want to say you are okay even it is not really okay because it is the easy answer. If you can plead the fifth is not because you are under the weather nor you are ignoring the person but it is simply because with due respect, you want to response politely. For one thing, you appreciate being asked and it is so kind of the persons that they aşk because you matters to them.

A SHRINKING VIOLET. You are not people person and no silver tongue. Most of the time, you just want to answer okay just to keep it that way. You don't want to explain or to please people, it is fulfilling to hold your tongue on your part not because you want them fall on deaf ears or just being cold shoulder. Sometimes, you don't have to have big mouth like you don't want to explain it but you just felt to let them know action is easier to understand than words. Loner is really less words and doesn't want attention.

ON THE SPOT. Saying "no" is difficult like saying not okay, but why is it difficult to say not okay when it is really not okay? It is not you wanted to lie but it is the humane way to put the things in place the both of you. It is not that you don't feel to utter it - and there you do not lie. At times we are soft touch. But why, because it humbles ourselves that we do not want our things to make big deal, being us the center of attention, or bother the others just because of us. You don't want to open a can of worms answering from spell it out to pick your brain. It is not being assuming nor over thinking but it is choosing inner piece.

DOUBLE-EDGED SWORD. You don't have to always say yes until you have drained, you need to learn say no. But be forthright and go straight. Call a spade a spade tell it like it is, say you are not okay so they know. Okay is not "okay as okay" when you intended to protect yourself for further questions and remarks to express or explain more of yourself like a head in the sand if that is so. If you want reclusion for yourself piece, then so be it. In the same manner, Okay is "not okay" as okay because it is giving others false take not to worry and it is not assuring your authentic state. Others make effort to break the ice that our warm response deserves their effort. You can beat around the bush even if you answer and you can still avoid it if you don't want to prolong it if you will learn.

HAVE A HEART. Answering you are okay, thank, how about you is music to ears though tends to bowing and scraping but can cut down up without being rude. Sometimes you don't have to do it by the book. Just a short reply and it is okay, it is comforting to the person and it is giving the vibes of in someone's circle when being noticed. Asking how are you, how is it going, what's up is as fast and short as answering just same, not bad, not much. Who would ever thought the person you care to reciprocate will make to feel light their moment? You may never know that you have just saved one lost souls who just need validation that their worth matters when you have just worn your heart on your sleeve and you care to reply. Heroic acts come in any forms we did not meant to do. Sometime it is in the least we expect and out of the blue.

MAHINANG NILALANG BA

Kasama ang bullying at corporal punishment sa mga kabataan, ang kalagayan ng kalusugan ng kaisipan ay naririto na simula nuong unang panahon pa, mapalad lang tayo dahil ngayon ay bukam-bibig na ang kalusugan ng kaisipan. Ito ay palakasan ng loob, kailangan ang tibay ng damdamin na hinarap ng mga kabataan sa magkakaibang paraan at panahon. Kung paano ang pagpapalaki sa kanila ay masasabi mo ba kung ano ang tama at sino anng mahinang nilalang? Hindi dahil madalas itong nababalitaan ngayon ay masasabing mahihina ang mga kabataan ngayon. Kung ang tingin ay mahihina ang mga tao ngayon dahil mas maraming nangyayaring ganito kaysa nuon, ito ay dahil mas marami ang mga tao ngayon, mas malawak ang pinangyayarihan, at mas mabilis nakakarating ang mga balita sa ating kaalaman

Ngayon higit kailanman ay napag-uusapan na ang mga ito na para bang ang mga ito ay ngayon lamang. Nuon pa man ay dumadanas na ng depresyon ang mga tao bata o matanda, pero hindi pa nila alam na depresyon na iyun dahil kulang pa sa kaalaman ang marami nuon. Hindi pa nasasaliksik nang malalim kung kaya hindi pa nalalapatan ng epektibong pag-aalaga at lunas. Kaya hindi naitatama at nagagamot dahil hindi pa malawak ng kaalaman natin nuon sa depresyon. Nagiging kahihiyan pa ito dahil may kaakibat na panghuhusga sa pag-iisip ang tao na dumadanas nito kaya ito ay nagiging tahimik na sariling laban. Mayroong din mga sumuko nuon, maaaring hindi marami ang nabalitaan dahil walang social media nuon, dahil itinatago pa ito nuon, dahil itinuturing na mortal na kasalanan ang sumuko at nagiging batik sa pangalan ng pamilya.

Pamamalo, pagpingot, pagpapaluhod, pagpapatayo sa klase - tinititiis ng mga bata ito dahil iyun ang mga prusa sa ginawa nila. May mga nakakaranas din nuon ng pananakit mula sa dominanteng kaklase. Mayroon nagsusumbong sa magulang o guro para ipagtanggol ang sarili, ngunit meron din naman nagsasawalang-kibo at tinitiis na lamang ang sakit at lungkot. lyun ay dahil maaaring natatakot sila na kagagalitan pa sila ng sariling magulang, o maaaring natutunan na nila ang sakit na nararanasan nila sa mga sariling magulang na rin. lyung hindi ka maaaring mangatwiran kaya natututunan mo na ang magtiis kapag sa labas ng bahay inaalipušta ka at sinasaktan ng ibang tao. Marami ang umiiyak nuon pero hindi ipinapakita sa mga tao, oo malakas sila dahil kaya nilang tiisin ang sakit pero sa kanilang pagtanda ay duon mararamdaman ang kabayaran ng totoong sakit ng kanyang mga tiniis. Mayroon mga kalupitan na nangyari nuong kabataan na kapag sumapit na sa isang edad ay duon nararamdaman ang sobrang kalungkutan at sakit na ngayon ay sarili mismo nila ang nagdurusa. Tama ba ang naging kalakasan nila nuong araw na tinitiis ang lahat ng sakit at hirap?

May mga nahulog sa mga bakod at puno, nadapa sa takbuhan, natusok ng basag na bote sa paglangoy sa ilog, natinik ng pako sa kalsada at hindi nila sinasabi sa mga magulang dahil kagagalitan sila lyung kapag may natuklasan silang aral mula sa mali ay sinisiil nila ang kanilang kalooban na mangatwiran pero hindi magawa dahil bawal nuon. Maaaring malakas dahil kayang magtiis, pero mahina dahil hindi kayang tumindig at ipagtanggol ang sarili. Ngayon, iyung mga batang dinisiplina sa pisikal na parusa, mga batang lumaki sa kalsada na nagtiis sa sakit nuon ay sila ngayon mga nasa katungkulan na namamahala sa atin, ang ma ordinaryong mamamayan na mahilig magreklamo, sila na ang mga magulang na nagtuturo at nag-aalaga sa mga kabataan ngayon, sila iyung nagsabi na hindi nila gagawin ang ginawa ng magulang sa kanila kaya hindi sasaktan ang mga anak.... sila ngayon ang nagsasabi na mahihina daw ang kabataan ngayon dahil konting hirap ay sumusuko, konting sakit ay umiiyak. Hindi ba sila nga ang mga magulang ng mga batang ito ngayon? Masasabi ba na mali pala ang pagpapalaki sa mga bata na pinalaki sa pisikal na disiplina nuon? At meron din naman na iyung mga nagtiis nuon sa mga pang-aabuso ng mga nakatataas at mas malakas sa kanila ay ngayon dumaranas ng depresyon na umuusig sa kanila.

Iba ang "lakas ng mga bata ngayon dahil ang kanilang kakayahan na makisabay sa ingay, sa gulo, at sa bigat ng mga nangyayari sa kapaligiran nila ay maaaring hindi kakayanin ng mga kabataan nuong araw. Ang komunikasyon ngayon ay bukas sa lahat ng tao bata man o matanda, ang isang kabataan na may murang isip ay nakikipagsabayan sa komunikasyong ito, isipin mo kung gaano sila katatag dalhin ang sarili sa ganitong sitwasyon. Sa mga nangyayari sa kapaligiran ngayon, kung ang tao nuon ay dalin ngayon ay mas marami sa kanila ang susuko. Kung dalin mo ang mga tao ngayon sa panahon nuon, mahaharap nila nang tama ang sitwasyon nila at mas kakaunti ang mapapatalo sa sitwasyon. Kung madalas man tayo nakakabalita ngayon ng mga nagpapatalo sa depresyon, ito ay dahil mas marami ang mga tao ngayon. Kung ikaw ay nasa henerasyon na mayroong 36-48 milyon ang bilang at ang komunikasyon ay limitado, kapag ikaw ay narito pa sa henerayon ngayon na mayroon 114 milyon ang bilang at nakatambad sa lahat-natural na mas marami kang makikitang mahina, hindi disiplinado, mahihirap, atbp. Mas marami ang nakikita at nababalitaan kaysa kung ikukumpra nuon sa panahon na mas kakaunti na ang tao ay itinatago at tinitiis pa ang nangyayari.

Ngayong bukam-bibig ang usapin sa mental health, anxiety, depresyon, bullying, at corporal punishment, naikukumpara ngayon ang buhay nuon at ngayon ng mga tao, kabataan man o matatanda. Nuon pa man ay nangyayari na ang mga ito. Parehong hinaharap pero sa magkakaibang paraan pero wala sa panahon para sabihin na mas malakas ang mga nilalang na mga tao nuon at mas mahina ang ngayon kapag sumusuko sa mga hamon ng buhay dahil magkakaiba ang bumabalot na hamon at sitwasyon.

BUHAY NA PANAG-INIP

Paano kung isang araw ay nalaman mo na ang buong buhay mo na sumapit ka na sa kalagitnaan ng buhay ay panag-nip lang pala lahat? lyung nagising ka na bata ka pa pala, nasa elementarya pa lang, nananag inip ka pala mula sa magdamag na pagkakatulog. Bigla ay napa-isip ka at napa-tanong "paano nga kaya? Paano kaya kung ang lahat ng ito ay isang panag-inip lang? lyung lahat ng karanasan na pinagdaaanan mong paghihirap, sakit, kabiguan ay hindi pala totoo dahil panag-inip lang pala. Nagising ka sa ingay na naririnig mo, iyung hindi mo man maintindihan nang malinaw ay alam mong may mga ingay kang naririnig hanggang magising ka, dahan-dahan kang nagdilat ng mga mata at natanaw mo ang mga kapatid mo na masayang nakatingala na tila mayroong pinagmamasdan.

Naaala-ala mo, kagabi lang ay nanonood kayong magkakapatid ng lumang pelikula sa telebisyon. Hanggang wala ka ng maalaala dahil antok na antok ka ay nakatulog ka na at napunta ka na sa ginagawa ninyong malaking parol nuong isang linggo. At nakita mo ang iyong crush kasama ng kanyang mga kaibigan na dumaan sa harapan ng inyong bahay. Medyo nagtago ka sa may likod ng inyong pinto pero nang makalampas na sila ay sobra ang iyong saya. Ganun pala ang pakiramdam nung sinasabing kulay rosás ang paligid. Hanggang sa murang edad ay nakaranas ka na ng kabiguan dahil nalaman mo na ang crush mo ay mayroon ibang crush.

Ang mga tao ay malupit. Ang kanilang panunukso, pamimintas, panghuhusga ay masakit sa kalooban. Mahirap ipilit, ibagay, baguhin ang sarili sa mundo na hindi ka tanggap o hindi ka kauri. Ilang beses ka ng nasaktan sa pamantayan ng mga tao. Gusto mo ng kaibigan pero pakiramdam mo ay ayaw naman nila sa iyo. Gusto mong naging palakaibigan ka pero pakiramdam mo hindi ka nabibilang. Wala kang makita na matalik na kaibigan. Wala kang mapagsabihan ng mga problema, mahanap ng makakaramay, mahingan ng tulong. Kaya natutunan mo na lang ang maging mapag-isa, malakas, at independiente.

Maraming beses ka napapahiya, kapag naaalaala mo ay nakakaramdam ka ng lungkot, awa at galit sa sarili mo na sana ay hindi na lang nangyari dahil ang mga ito rin ang hanggang ngayon ay pinagsisisihan mo na nangyari. Masakit at mahirap ang buhay. Naramdaman mo na hirap kayo sa buhay nang ang mga magulang mo ay nakikita mo na kinakapos sa pera, iyung hindi nila maibigay sa inyo kung mayroon kayong hinihingi, iyung nakikita mong iginagapang ang pag-aaral ninyo. Nakikita mo na nagungatang ng pera ang iyong ina, ang matrikula mo ay kinukuha sa paluwagan, nakakaramdam ka ng gutom sa eskwelahan, wala kang pang-porma di tulad ng ibang kabataan.

Nag-iisip ka, bakit may mga tao na masuwerte dahil hindi sila hirap na hirap, nakakakuha ng magandang trabaho, nabiyayaan ng kaaya-ayang hitsura, at madaling magustuhan ng ibang tao? Masakit malaman na ang tao na matagal mo ng gustong-gusto ay mayroon na palang minamahal. Mula sa kinatatayuan mo ay mangılıd-ngilid ang luha mo, gusto mong tumigil ang lahat sa anumang ginagawa nila pati ang pag-ikot ng mundo para lapitan siya at sabihin sa kanya kung gaano kasakit ang naramdaman mo. May mahirap ka pang pinagdaanan Dumaan ka sa malaking pagsubok: malaking pagkakautang, naloko sa paghahanap ng trabaho sa ibang bansa, nawalan ng kaibigan. Ramdam mo walang nagmamal sa iyo. Ramdam mo na tatanda kang mag-isa. Walang tutulong sa iyo.

Nasa kalagitnaan ka na ng buhay, nsisip mo kung ano ba ang silbi mo sa buhay? Ito na ba ang buhay, bakit pang marami ka pang hindi nakakamit? Bakit parang matanda ka na ay hindi mo pa rin masabi na ikaw ay tagumpay? Nilabanan mo ang mga hamon ng buhay. Sinikap mo buhayin ang iyong sarili, at pinilit mong makatulong. Nangarap, pinilit makuha ang pangarap kahit mahirap, kahit walang kang katuwang. Ang mga nakamit mo, maliit man o malakı, lahat ng iyon ay mag-isa mong kinuha mula sa luha, dugo at pawis ay ikaw lang lahat. Pero wala na ang mga magulang mo na sana ay nakita ang bunga ng iyong paghihirap. Kahit nabalitaan mo na ang tao na matagal mo ng gustong-gusto ay hindi nagka asawa ngunit mayroong anak.

At lumapit sa iyo ang iyong tatay para sabihin na nakasabit na iyung ginawa ninyong malaking parol nung isang linggo. At sinabihan ka ng nanay mo na tumayo ka na dahil kakai na kayo ng alamusal. Nalaala mo ang pinapanood ninyong pelikula kagabi na hindi mo pala natapos dahil nakatulog ka. Napatingin ka sa paligid, nakita mo ang mga kapatid mo na nasa labas ng bahay at naka-tingala at tinitingnan ang nakasabit na malaking parol. Magandang simula ito ng isa na namang masayang araw ng Sabado na gustong-gusto mo dahil walang pasok sa eskwela.

Hanggang ngayon ay napapaisip ka, panag-inip lang pala ang lahat pero parang totoong totoo. Nalilito ka man, naisip mo paano nga kaya kung ang lahat ay panag-inip lang pala, gugustuhin mo ba kung ang lahat ng ito ay isang panag-inip lang. Maiisip mo, salamat at hindi naman pala totoo iyung mga nangyari na hindi magaganda, mga kabiguan, mga sakit na naranasan mo. Kapiling mo pa pala ang iyong mga magulang at mga kapatid. Pero paano yung mga masasaya at magaganda kung panag-inip lang pala ay sayang lahat dahil hindi naman pala totoo. Iyung pakiramdam mo nang makapasa ka sa pangnasyonal na pagsusulit, mga pinuntahang magagandang lugar, iyung nakamit mo ang ilan sa mga pangarap mo lyung pinasaya mo ang nanay mo kapag binibigyan mo siya ng regalo na gamit sa kusina. Nakakalungkot kung panaginip lang ang mga iyun dahil pagtutuunan mo pa lang pala na gawin ang mga iyun. Kahit papaano ay may mga malalaki at masasayang nangyari sa buhay mo na nakakahinayang na hindi naman pala totoo. At nakakatakot din naman na kung bata ka pa pala ay baka dadaanan mo na naman ang mga malulungkot, masasakit, at mahihirap na nakita mo sa panaginip na pinag-daanan mo.

BEAUTIFUL INDEED

I visited Tawi-tawi and I swear I was really stunned how naturally beautiful it is like its vast, spectacular, and majestic mountains, the resembling puzzled-pieces of green rice fields stretching to the horizon, the stunning sand bar and white sand beaches echoing the waves of blue water. These are canvass-worthy of artwork but despite these accolades, there was a part of sadness in me seeing Tawi-tawi on the other view.

It was a shady and cold aftermoon when the drizzle has just ceased though no petrichor, I saw the children walking around, some of them are bare footed walking on the damp passages, they were looking at tourists like me. No words needed, they were happy to receive small amount But what really pained me was seeing the sadness of these young eyes unhappy with their situation, too young that nothing they can do but be alone and left behind. I saw some older and elders too standing within their yard, picture of waiting the night to come. Their houses are made up of patched woods at least one-foot meter above the mud, seems to be standing there for the longer time, and there are makeshifts wooden bridges going to inner houses. The sky was clear and the ambiance was quiet but the silence there makes the feeling an everyday lonesomeness whose people want to escape the scarcity.

The face of poverty is disheartening and it is saddening, the feeling of in despair is playing Though I admire the generally immaterialism way of life here but the big probability of incapacity to taste a little luxury of life is depressing starting with unkempt hair children wearing loose dresses and their parents cannot afford to dress them nicely. The adults too and look tired from hard labor and sunburned skin color. Living is finding foodstuff to live, the place is blessed with this. You will never hungry just be diligent to plant in own yard and go to lakes or rivers to fish and you will have foods to eat. But life is truly not all about these, men are not always in bread alone. Children and grown up need to leam life's skill, knowledge through education, and plans for strong future. Your matured life should be improved and better than when you were before, there is something missing in you when you passed away same poor since birth.

The day before, Tawi-tawi on my first glance was picturesque of pure haven, no edit needed. I was overwhelmed with everything is genuine: smelling every earthy scent of rich soil and plants in misty forest, feeling the tender touch of the sun on my skin, and enjoying the humble downtown, I really like their layback, slow, quiet, and natural rustic and simple life and there is no doubt about that. The next day, helpless and guilty. There is guilt in me because while when I came into this place appreciating its beauty, there are its destitute people on their own humble abode and here I am making it indulgence of coming there.

I travelled the farthest place in my country to find the people who don't need much to be happy. They have this strong patience amidst of insufficiencies not because they are contented and do not want to pursue more but they have leamed to get the most of whatever they have. Tawi-tawi is telling me be me less is more. Tawi-tawi taught me expands my empathy to humble self and fosters the humility. Sometimes travelling is not all-fun, you need to see the downside of a place to find something new and nevertheless good. And Tawi tawi on my mind will be always beautiful and humble.

WAG CO-KURAP

(huwag kang kukurap, huwag kang kasabwat ng kurap)

Sa isang mahirap na bansa na tulad ng Pilipinas ay pahirapan talaga ang mamuhay kaya natutukso ang mga tao, mayaman, mahirap, may trabaho at wala, na gumawa ng mas malaki at mas mabilis na pagkakakitaan kahit sa paraang illegal. Dahil gusto ng mga tao ay mabuhay at ang mabuhay ay matira ang pinakamatibay kaya lumalaganap ang mga katiwalian at krimen.

Nuon pa ay may korapsiyon na, matagal na itong nangyayari. Sa tagal nga ay tinatanggap na ito na parang nasanay ng nariyan lang na bahagi na ng buhay, sistema, at ugali. Marami ng mga anomalya ang nabulgar, pinag-usapan, hanggang makalimutan kapag mayroon na namang ibang anomalya ang mababalitaan. Walang napaparusahan kaya ang mga tao na sangkot ay nakakaalis, may nagpapatuloy ulit, may napapaganda pa ang katayuan dahil nariyan pa rin ang kapanalig na nakikinabang din sa korapsiyon. Paulit-ulit lang, magkakaiba lang ng mga tauhan at halaga kung magkano ngunit pare-pareho ang mga kuwento ng pagkamal ng limpak na salapi. Ang mga sangkot: politiko, mambabatas, ahensiya, trabahador at ordinaryong tao lahat ang pakay ay kumuha ng pera mula  sa kaban ng bayan na pang-serbisyo sana sa taumbayan. Paulit-iulit, paikot-ikot at walang katapusan, kung mayroon lang sana kinahahantungan ang mga imbestigasyon para maparusahan ang mga sangkot maging sino man sila.

Bata pa lang tayo ay naririnig na natin ang salitang korapsiyon. Ngayon, mas nagiging sistematiko, mas lumalala, mas dumadami. Matagal na ang korapsiyon, hindi lang sa flood control, TUPAD, 4Ps, ayuda, sa halalan. Hindi lang sa DPWH, sa Custom, Philippine Sports Commission, sa DepEd, sa DOH, kahit sa mga lokal na munisipyo, opisina ng baranggay at mga organisasyon ng mga maliliit at ordinaryong tao tulad ng mga TODA, homeowners at religious group. Ganito kalawak, katalamak at kalala ang korapsiyon sa Pilipinas na pinagtibay na ng panahon dahil walang napaparusahan, dahil tinatanggap na ng mga taumbayan, at dahil sa ugali ng tao na materyalismo at hindi marunong makuntento. Maraming tao ang walang kasiyahan at walang kabusugan. Hindi sa kasuwapangan dahil nakikihati siya sa kapwa niyang katulad din niya ngunit hindi lang talaga sila makuntento na kailangan pa nilang ulitin at ulitin ulit hanggang nabubuhay. Hindi totoong kapag mayaman ay hindi na magnanakaw dahil hanggang ang tao ay makamundo, sisiguraduhin niyang magpalakas upang maipaglaban niya ang kanyang kapangyarihan dahil ang materyalismo na ito ay nagiging simbolo ng magandang buhay.

Nakakalungkot dahil maingay lang tayo ngayon dahil bago ang balita pero lilipas din ito. At habang ang nakararaming taumbayan ay hinahayaan na lang dahil masaya na silang mabibiyaan kahit kaunti at sandali, maging buhay-pasko paminsan-minsan dahil sanay na sila sa hirap, dahil wala naman daw mangyayari, dahil wala naman daw silang magagawa, dahil pare-pareho lang naman ang mga iyan. Matagal ng ganito ang katwiran ng marami kaya lumala ito, kaya hindi matapos ito, at kaya iyung mga tiwali ay mas lumakas at mas kampante.  Pero hindi dapat ganito, sana huwag natin tanggapin na lang dahil kung ganito ay korap na rin tayo. Hindi dapat hayaan ang korapsiyon. Dapat sa katawagan pa lang ay pandirihan na ang korapsiyon. Kailangan magalit tayo sa korapsiyon, paka-ayawan natin ang gawaing ito, maging kahihiyan ang madawit dito, at maging sumpa ang gumagawa nito. Marami ng tao ang namatay dahil dito, ilang tao na ang hindi makapagpagamot dahil sa korap na serbisyong-medikal. Ilang tao na ang nawalan ng magandang kinabukasan dahil hindi nila natikman ang mapaglingkuran sila ng bayan. Ilang bata na ang hindi nakapag-aral dahil sa bulok na sistema ng edukasyon? Ilang tao na ang nawalan ng pag-asa dahil ang mga oportunidad ay nako-korap? Sa laki ng mga ninanakaw sa atin ay mapapaisip ka na kaya naman pala ng Pilipinas na sumabay sa makabagong teknolohiya tulad ng nasa ibang bansa kung ang mga perang nananakaw ay napupunta sa tama. Kung tutuusin ay kaya naman pala natin na gumastos din ng malaking pera para magkaroon tayo ng transportasyong pang-publiko na pang-daigdigan ang kalidad, tulay na katulad sa mauunlad na bansa, makabagong ospital sa abot-kayang gamutan, o pensiyon mula sa gobyerno pero hindi mangyari-yari ang mga ito dahil sa korapsiyon.

TEAM-KABUTIHAN vs TEAM-KASAMAAN

Sino ba ang tunay na mga dakila at mapapalad? Ikaw na ordinaryong tao na nakikipaglaban sa buhay nang patas kahit parang marami ang nangyaring hindi gusto kaysa gusto, walang malaking tagumpay sa trabaho, hindi katalinuhan, hindi makatulong nang lubos pero maawain o mapagparaya, galit sa katiwalian; ano kaya ang naghihintay na gantimpala sa iyo? Iyung ibang mga tao na malaki, malakas, at makapangyarihan na nagpapakasasa sa mga kagandahan sa mundo, ano kaya ang kahihinatnan nila?

At kapag mayroong mga nahayag na krimen ng mga naghahari-hariang politiko o mayayamang tao, napaisip ka kapag dumating ang paghuhusga, bigla ay nagpapasalamat ka sa iyong sarili dahil ang nararamdaman mo ay hindi ka naging ganuon kasamang tao.

Ikaw vs sila na may mga anomalya ng bilyong kinurakot, sino ang may malaking kasalanan?

Ikaw vs mga taong sumusuporta sa kanila kaya lalong lumalakas ang mga ganitong politiko, sila na ginagawang normal ang mga mali, sila na ang mga kasalanan ng politiko ay binabale-wala dahil sa sobrang pagsuporta dito, sino ang mas mapalad at sino ang huhusgahan ng kaparusahan?

Mga taong sobrang nakakalula ang yaman na nakuha sa illegal na paraan at nabubuhay sa kaluhuan. seguridad, at oportunidad habang kaya nilang paglaruan ang buhay ng kanilang kapwa, o kahit kumitil ng buhay ng iba, paano sila pagdating ng paghuhukom?

Ikaw vs mga maambisyosong makuha ang mga pangarap sa kahit anong paraan, mga tao na nanlamang,  nagpagamit sa bulok na sistema upang marating lang ang itaas at pangunguna, sino ang mas may kapatanagan ang isip? Iyung sobrang yaman na tao na ang trato sa sarili ay mataas at malakas, sino ang tatawag ng habag at magmamakaawa ng kapatawaran?

Ikaw vs mga tao na sa katalinuhan ay nakakapanakit ng damdamin ng kapwa, parang perpekto kung makapuna o makapanira ng kapwa, at kung makapilit ng katwiran, kagustuhan at kaalaman ay parang laging tama, sino ang mas makasalanan at mas parurusahan?

Ikaw vs mga tao na isang kagalingan ang pakiramdam kapag nagkakaroon sila ng higit sa isang karelasyon nang sabay, isang bawal na relasyong itinatago, o ipinagmamalaki ang bilang ng mga nakarelasyong dumaan sa buhay at ang pakikipag-ulayaw ay ginagawang masayang karanasan lamang. anong kaparusahan ang naghihintay sa kanilang kamunduhan?

Sila vs tayo - ako din ay makasalanan; nakakapagsinungalin at nakakakuha ako ng hindi sa akin, at may mga pagkakataon na hindi din nagiging patas sa pagtrato ng kapwa. Hindi ako relihiyoso, hindi matuwid na tao na itinatama ang mga nakikitang nagkakamali, hindi marunong mangaral sa kapwa pero pinaninidigan ang huwag makapanakit, mang-argabiyado at magpahamak sa pakikipagkapwa-tao. Kapag nakakita ako ng taong gumagawa ng mali ay ayaw kong kampihan dahil hindi ko gugustuhin ang mapunta sa team-kasamaan. Sino ang dakila, sino ang mapalad, sino ang ang tunay na mas makasalanan?

MABUTING PAKIKIPAGKAPWA-TAO

Kapag nagmumuni-muni tayo, maaaring marami sa atin ang ipinalalagay ang sarili na mabuti tayong tao dahil araw-araw tayong nagdadasal at sumasamba sa Diyos, tumutulong sa ating kapwa, walang pineperwisyong tao, sumusunod sa batas, at wala tayong kinikitil na buhay ng ating kapwa. Pero kung iisipin mo na ganito lang ba kadali, sumasagi sa isip natin na tanungin natin ang ating sarili kung nakatitiyak ba talaga tayo na mabuti tayong tao. Baka naman kasi tayo lang ang nag-iisip pero ang totoo sa palagay ng ibang tao ay hindi.

Hindi ka ba nagsisinungalin at nagkakalat ng mga pekeng balita at maling inpormasyon na katumbas na rin ng kasinungalinan? Oo, wala ngang buhay na inutang ang iyong mga kamay pero bakit gusto mong mamatay sa kamay ng ibang tao ang mga taong kinamumuhian mo tulad ng mga makasalanan at kriminal? Maaaring mabuti kang ama o ina pero ikaw naman ay sangkot sa bawal na pakikipag-relasyon. Hindi ka nga politiko pero ang mga ginagawa mong pang-oopinyon upang pagtawanan, masira, at magdusa ang taong hindi mo gusto ay gawain ng mga nagkukuwentuhan ng buhay ng may buhay na nahuhusgahan at nakakasira ng tao, hindi ba makasalanan ka sa lagay na yan?

Mahirap magpakabait. Ang mga hindi mo namamalayang maliliit na ginagawa mo tulad ng pangungutya, paninira pag-ganti, pamimintang at pangmamaliit sa kapwa ay mga maling gawain at mahirap alisin. Ang sabi ay basta't gumawa ka lang ng mabubuti sa iyong kapwa pero ang totoo ay napakalawak ng kahulugan ng "mabubuti" na ito. Kaya mo ba ang maging mabuting samaritano na gumagawa ng mga bagay nang walang kapalit kahit ang mga iyon ay sa estranghero? O ang kagustuhan ng puso at isip mo ay tumulong sa mga nangangailangan at tumugon sa mga kinakailangan pero wala kang kakayahan.

Ang totoo ay may mga pangyayaring hindi buong-buo sa kalooban ko ang pagtulong dahil laging naruon ang malaking pangamba na ako ang mawalan kapag ako naman ang nangailangan. Ang totoo pa ay nakararamdam ako ng karamutan kapag hindi ako nakatulong dahil ang dahilan ko ay nagduda ako kung dapat bang tulungan ang tao dahil baka balak lang ako nitong lokohin, baka kinukunsinti ko lang siya kapag tinulungan ko, o baka sa pagtulong ko ay lalo ko siyang ginagawang mahina. Hindi sa kapag ayaw ay maraming dahilan pero gusto ko tumulong kaya lang ay naiisip ko ang mga ito. At iyung maliliit na pagsisinungalin at pag-angkin ng hindi sa akin, kung ito ay sukatan ng marangal at hindi - masama na ba ako?

Alam mo gumagawa ka ng kabutihan pero mayroon kang mga kamalian. Kung totoo naman na wala akong inaargabiyadong tao, nakikipaglaban ako sa buhay ng patas, hindi nanghahamak, nagpapahamak, at nanghuhusga ng kapwa pero ang pagkakamali ko ay tiwali sa pangkaraniwan ang aking pagmamahal, makasalanan na ba akong tao? Lalo na kung ang pag-iisipan lang ay mabuti o masama - walang nasa gitna parang langit o impiyerno na walang sa gitna, saan ako mapupunta?

Madali ang maging tao pero mahirap ang magpakatao. Napakahirap maging mabuting tao dahil sa mundo na puno ng tukso, kalupitan, at kahirapan ay masusubok ang pinili mong kapasyahan at malalaman ang totoo mong katatagan.

KAANO-ANO KO SI NORA AUNOR?

Simula nang mag-aral ako, kapag tinatanong ako ng mga guro ko kung ano ang aking pangalan ay kasunod agad niyon ay kaano-ano ko daw si Nora Aunor. Bilang isang bata ay wala akong maisagot. Tuloy-tuloy at walang palya ito tuwing kabubukas ng eskwela at kailangan magpakilala ang mga estudiyante. Hanggang mag-kolehiyo ako ay dala-dala ko ang ganitong tagpo tuwing kailangan kong sabihin o nabanggit ang aking apelyido.

Ang pagkakaalam ko lang ay taal na taga-Angono ang mga Villamayor. Malaki ang angkan na ito at kalat sa aming sinaunang bayan. May mga panahon nuon na basta kumandidato sa aming bayan ang isang Villamayor ay mananalo dahil sa dami nito at sa impluwensiya na rin. Ilan sa mga naging alkalde namin, kapitan at mga konsehal ay mula sa angkan ng mga Villamayor kaya kilala ang aking apelyido sa aming bayan. Nakakaramdam pa ako nuon ng "pagka-yabang" kapag may nilalakad ako sa aming munisipyo at kapag nagsusulat ako ng aking pangalan sa papel ay may pagmamalaki kong iniaabot yun sa tauhan ng munisipyo dahil iniisip ko na iisipin ng tao na yun na kamag-anak ako ni Mayor.

Pero si Nora Aunor, kaano-ano ko nga ba? Kaapelyido, iyun na lang ang isinasagot ko. Malamang ay magkamag-anak kami ngunit hindi ko yun sinasabi dahil hindi ko alam kung paano kami naging magkamag-anak.

Ayon sa kasaysayan, sinasabi na ang apelyidong Villamayor ay nagmula sa salitang Espanyol "Villa" na ang ibig sabihin ay 'lumang bahay', at "Mayor" na ang ibig sabihin ay mga naunang tao o lider. Ayon sa mga matatandang miyembro ng angkan, ang mga Villamayor ay nagmula sa rehiyon ng Bicol. Dahil sa paghahanap ng oportunidad at pagbuo ng pamilya, nakarating sila sa Quezon Province (Mauban, Quezon) at Angono, Rizal. Ang sikat na Pambansang Alagad ng Sining na si Nora Aunor ay isang Nora Cabaltera Villamayor sa totoong buhay na mula sa Iriga City.  

Wala akong muwang sa usaping-artista nuong pumaimbulong nang napakataas ang karera ni Nora Aunor, bagamat naririnig ko ang pangalan niya sa mga usapan at ang kanyang mga sikat na tagalog na kanta sa radyo. Dahil na rin sa popularidad niya sa panahon na yun ay madalas naiuugnay sa kanya ang aking apelyido. Oo, may kaunting tuwa akong nararamdaman dahil kilala pala ng ibang tao ang aking apelyido. Hanggang duon lang ang aking naging pagkakaalam. Hanggang siya ay namaalam na ngayon, unti-unti ay lumalabas ang mga kaalaman na dapat ko pala talaga ikarangal na magka-apelyido kami. Ang kanyang ambag sa industriyang kanyang ginagalawan at sa lipunan, ang mga parangal na natanggap, at ang kababaang-loob at mapagbigay na pagkakakilala sa kanya na iniwan niyang pamana sa ating mundo. Ngayon, naiisip ko na magkalayo man ang aming kinagisnan at kinalakihan, hindi ko na kailangan malaman kung paano ba kami naging magka-apelyido dahil higit sa ano pa man, ang pagiging payak na tao ang nagiging pagkakakilanlan ng aming pagiging magkamag-anak. At hindi man ako naging marunong kumanta may magkaparehong dugo na nananalaytay sa amin. Iyun ay ang aming natural na talento sa larangan ng sining, ito man ay musika, pagpipinta, at pagsusulat.

credit to Mr. Ding Villamayor's facebook from Los Banos Laguna para sa apat na pangungusap na ginamit.

FLYING IN BUSINESS CLASS

For a change I stepped up one of my flights via Philippine Airlines and it was my first time to book in a significantly expensive business class flight. For once, I would like to experience to fly with a real "very important person treatment". My VIP experience started in the check-in counter when I had the priority check-in amidst of the long queue. It was comfortable without long waiting my turn to off load my luggage. The boarding time was opened at 6:20 PM but I availed my perk to embark on the plane on my preferred time. I passed through a separate entry going to my seat, a friendly cabin crew welcomed me and brought me to the assigned seat for me. A fairly small but cozy and spacious area appeared before me, few seats but comfortable and bigger angled seats with more legroom. Though I was not in my favorite spot via window seat, but I really liked the single seat with aisles on both sides and I felt the privacy on the layout of each seat. I was able to stretch my legs, my feet were wearing soft slippers, and I inclined my seat into bed for a while. A small onboard blue flight amenity kit pouch bag was handed out to the passengers, I did not open mine. Though I did not need the available head set for free, from the beginning I already felt the extra care treatment.

When the cabin crew advised me that the dinner and breafast will be served during the course of 9-hour flight, I took the chance to make food review for an in-flight meals. The first serving was the appetizer at around 1 hour after take-off. For my appetizer  I went with Tabbouleh and hummus with lime, lettuce, vine leaves, thinly sliced tomatoes, and mixed nuts on the side. As usual I opted with the fresh orange juice. The flight was from Middle East origin so an Arabian set-up like this was a nice starter. I'd tasted that pungent bitter from crushed parsley and peppery mint in Tabbouleh. Their strong taste is perfect with tangy taste of creamy hummus squeezed with lime. The cheakpeas of hummus balanced the potent tastes. The blanched vine leaves are just ideal to mix with fresh and crunchy lettuce and tomatoes. I cannot say special on it because I am not familiar what are in Middle Eastern foods.

It was a multicourse jeal, the dinner main course was served next. Chicken, beef, and fish were the choices, I chose Beef Roulade for my main course. It was served with asparagus, carrots and potato wedges. I am not a fan of beef but I must say I liked the roasted beef was tenderly done. The sweet-spicy brown souce added a dramatic taste in every spoonful. The asparagus, potato and carrots were saute'ed in olive oil seasoned with peppermint and salt, they were crunchy and good to go their switness with that juicy roasted beef. Honestly I like the meal, though I did not take a shot of wine, it was indeed a nice dinner in the sky.

The breakfast was served after about six hour onboard. For breakfast, I chose omelet. It was served with roasted muchroom, potato and tomatoes. On the side were banana crepe rolls, fruits, and honey. I didn't really like much the omelet; it was kind of moist I think the cheese made it. And I did not eat the mashed banana and mango in yogurt because I don't like the sour savor taste of a fermented milk. But the crepes and fruits salad with sugar syrup were remarkable for me. And yes, a black coffee was next, perfect to balance all those aftertastes and feel relax while enjoying Mabuhay magazine aboard while resting my feet in a spacious leg room  and will touch down in few hours more.

I had the time to open the emenity kit at home. There were two toiletries, moisturizer, a comb with brush, toothbrush and toothpaste, sleeping mask, and sock. All in all, I am pleased with PAL treatment experience and as well as their onboard menu. It was simple, light, and balance, and I am simply basic anyway. The perks of flying business class with Philippine Airlines, defenitely it was a pleasant long nine-hour flight. I wish I could fly once more to take again the edge of a pleasant journey.

KUNG WALA KA NG MGA MAGULANG

Kapag ang mga magulang mo ay nawala na, ang lahat ay hindi na magiging tulad ng dati. Kapag wala ka ng ama at ina, hindi na ikaw ang dating anak na may magulang. Kapag wala na sila, saka mo pa lang malalaman kung gaano mo sila kailangan. Wala ka ng uuwian na ama at ina upang bilang anak ay may mapagmanuhan , makita, makausap o kahit mahingan ng tulong. Kapag naulila ka na, hahanap-hanapin mo ang kalinga sa anak ng isang totoong magulang kasi lahat tayo, kahit tumanda na tayo ay mayroon pa ring nabubuhay na isip-bata, kilos-bata, at damdaming-bata sa ating kaloob-looban.

Mararamdaman mo ang pangungulila ng walang ina at ama, iyung may kulang sa buhay kasi wala ng magbibigay sa iyo ng mga paalala, pagkalinga,  proteksiyon, at payo mula sa isang ina o ama na tanging sila lang ang kayang magsalita o mabigay. Kahit may katuwang ka na sa buhay o kasamang mga kaibigan, iba pa rin ang pamamaraan ng pagsasabi ng mga paalala, payo, puna, at pag-puri kapag nanggaling sa mga magulang mo.  Dahil kapag galing sa kanila, walang pagkukunwari at pag-aatubili kundi purong pag-aalala at pagmamalasakit.

Mayroon man kayong mga naging samaan ng loob, pagtatalo, hindi pagkakaunawaan, at hindi pagkakasundo, hahanap-hanapin mo pa rin sila kasi alam mong hindi mo na sila makikita at makakausap kahit kaylan. Kahit may galit ka sa iyong ina o ama,  kapag nawala na sila ay mapapalitan ng pang-unawa ang galit sa puso mo. Kahit may ginawa pa sila na para sa iyo ay mali, kapag sila ay pumanaw na ay saka mo maiisip na mapapatawad mo naman pala sila dahil hindi na ninyo mapag-uusapan pa ang inyong isyu.

Ang totoo, ang magulang mo lang ang kayang magmahal sa iyo nang totoo. Kahit binigyan mo sila ng problema at sama ng loob, hindi ka nila kayang tikisin at paulit-ulit ka nilang patatawarin. Kahit mayroon kang ginawang mali, ano pa man ang hitsura  mo, ano pa man ang hindi mo magandang ugali, kahit ano ka pa, sa bandang huli kahit may mas mabuting anak ng iba ay pipiliin pa rin nila ang kanilang anak. Kung minsan pa nga ay kahit alam nilang hindi dapat dadamayan at papanig pa rin sila sa iyo. Hindi talaga kayang tikisin ng magulang ang mga anak dahil sa kanila sila nanggaling. Nakikita mo sila na kinagagalitan ka, pero kapag hindi na kayo magkaharap ay hindi mo na nakikita kung paano sila nasaktan sa kanilang ginawa, hindi mo na nakikita na umiiyak sila, at hindi mo na alam na ipinagdarasal ka pa rin nila.

Kasi sa totoo lang, kaya ng anak na magsalita ng masakit sa magulang kaysa sa mga kaibigan na kayang layuan siya kapag nasaktan. Pero ang magulang, hindi nila gugustuhin ang layuan nila ang kanilang anak kahit nasasaktan  sila. Lalu na ang isang ina, natural sa kanya ang paulit-ulit na patawarin ang anak upang hindi ito lumayo sa kanya, dahil bahagi at kadikit ng katawan niya ang kanyang anak na pinag-hiwalay nang ipanganak niya ito.

Pero kapag nawala na sila, kahit ano pa ang gawin mo ay hindi mo na magagawa ang mga gusto mo sanang ginawa ang hindi mo ginawa at nagawa. Ang mga gusto mo pa sanang gagawin na hindi mo na magagawa. At kahit alam mong pinagsilbihan mo sila, kahit alam mo na may ginawa ka para sa kanila ay makakaramdam ka pa rin ng pagkukulang mo na sana ay mas ginawa mo ang ganito, o ang ganun. Ang lahat ng ito ay gusto mong gawin upang makabawi ka pero hindi na puwede. At mararamdaman mo ang mga panghihinayang na sana ay ginawa mo ang mga gusto mong gawin sa kanila. At makakaramdam ka ng mga pagsisisi dahil hindi mo na magagawa ang mga iyun.

PASCAL IN A WORLD FULL OF PERFECT BOSS

A new Chief Operating Officer (COO) has assumed the office. Pascal, a full-pledge hardworking staff in the office warmly welcomed the COO but lukewarm reception was received. Maybe the COO is a man of few words, so he did not give pessimism the space to sprout. At first there were moments of testing the water to know the right approach of working with the COO although Pascal knew he was a better himself to start off. After three days, clueless what is bound to happen, the surprised Pascal received unexpected remarks from the COO. "You are slow. There is something not good in your brain" and he meant it. Embarrased and felt small, Pascal a reticent by nature, his reaction was fluid that he did not reply back but offered apology as the essential right thing to do.

When he returned to his workspace, feeling down and repeatedly asked himself of what has happened. He knows he is not the best in the batch and petty mistakes in the job are normal to happen but to accuse him during the so called adjustment period is quite unfair. Being the pro-active person who defenitely not used to mount backlog as much as he can and doesn't sit his work, to label him slow is really heartbreaking. That started him to doubting if he was really good enough and he even regretted whatever sacrifices he had done for the job. The feeling was mental health sign that affected him so real in thinking how much more efforts should he must put on so as not to be called slow. That day was the longest eight hours workday all throughout to getting home. It disturbed him all-night long that he did not get good sleep and resulted him to have bad morning.

In spite of this, Pascal had the way to accept it. It was not the COO per se that made him hurt but the hurtful remarks of that COO. Whether or not Pascal's feeling is valid, it is not his first concern now because it has been done. Let bygones be bygones. Besides, whoever is right doesn't matter anymore. It is not who is right and who is wrong but it is to be kind rather than to be right. Be tolerant. It is not sign of weakness but it is sign of big heart. It is better to be kind than right because being right is just in our mind while kindness is what in our heart. Being right gives you the proud moment while on the other hand choosing kindness has deeper and long-lasting sense of achievement. Above and beyond, when you are right doesn't always means you will never go wrong because your truth may not their truth.

In a world full of perfect boss, Pascal is methaphor to many of us who accepts the bitter pills to swallow, the sad reality of a submissive staff to his unapologetic boss because of the needs to work hard to live decently. He represents us who bites the bullet and learning life the hard way. A boss is a boss, let us give it to him and maybe Pascal was just too sensitive. First impression is not always the last nonetheless and time is the ultimate thruth teller. Soon, his worth will be known and appreciated. Not speaking yourself is not to say suppressing your expression or holding back the truth is correct but if you chose to reserve yourself in that too early to talk, things could be blown out of proportion otherwise.

THE GOOD NEWS AND THE BAD NEWS

The historic gold win of Carlos Yulo in Olympic was overwhelmingly rejoiced and celebrated by many Filipinos.  Why not, it was country’s honor to witness Philippines big win in the greatest show on earth.  And people were in high ecstasy, uttering this usual Pinoys’ “proud” often being told left and right in social media.  And suddenly the rift between the mother and son was noticeably unearthed to the public.  In this age of social media, there are so many things that netizens can have so much ways to find, see and speak easily.

 

People will not really know that there is ongoing family feud among family members particularly the mother and son if not because of human’s habit of speaking out on social media of what we want.  It was actually unknown to many.  Most people are actually unaware of this family issue not until the headline of the son’s winning gold in the Paris Olympics just right after the unsupportive mother’s sarcastic shared of thoughts in her social media account.  This is the closest timeline of this family quarrel to this headline.  The mother’s statement that many people found it not in good taste.  And because of that, people got curious and then had discovered that there is conflict between the two because of the searched old shared opinion, hints and insinuations found in social media.  And these are what have exposed: the son was disowned, there is issue of children investment, and saddest thing is there is involved money.

 

It's family matter, the members of the family should actually refrain to broadcast their sides to save themselves.  It is not defending who is right and wrong.  It is not nice washing dirty linens in public.  But because there are people want to share what they know, what is their side, and how good they are, and so the mother made statement to clear herself and be heard again her side – this should not take place actually.  Then the girlfriend who was accused of bad influencing the boy friend has made her own share to the issue which should not take place too.  And so the brother shared good message to his brother, slightly hinted about the feud, and encouraged his brother to have family conversation, which all these things from the beginning can be done privately.  And then finally the son shared video about what surrounding his family’s relationship, lessons from what have transpired and forgiveness to those who sin.  He could have done better by just saying sorry to those hurt or just by staying quite.

 

If everyone has just learned the wisdom of having less talk less mistake principle, this whole saga of family drama will not be unfold to the public.  This will not come to this huge magnified family affair if everyone has just learned to keep quiet and did not bring it to social media, newspapers, and the press conference.  That prescon is really not needed – the tears, the emotion, the drama; the interviews to the father, mother and children; good messages and show of love to each other – all this are not pleasing to many.  The family is not that big, why don’t just talk all of these privately?  After the prescon, do we think it will stop from there?  This can actually cause another or bigger issue based on what have said in the prescon.  No matter what happen, people will always say something.  Tens of thousands people are watching, there and there will be in favor and against, there will be no unanimous.  Recently, the family of the girlfriend defended theirs.

 

The good news: a dream has come true, a hardship has paid off, and the honor of the country was recognized.  And the bad news, a family is breaking.  Now, what can we learn from this?  Take these lessons: (1) know when is the right time to talk, to listen, and to keep silent.  The ore you talk the more chances of mistakes and questions.  (2) Know what to say and what not to say in public, particularly in social media.  Finance, family issue, and personal matter are things that should keep private they are not part of public property.  (3) Stop the toxicity of Filipino culture of making our children investment.  Living in poor and hard life, securing the better future of your children which is your obligation, while taking are your self is really big challenge.  But you have to do what is your due obligation to your family and your children have to take care their own family, same as how you should have done with your parents.  (4) Stop the curse of debt of gratitude and admonishment.  Saying “if it was not for me you wouldn’t be human, or wouldn’t be where you are, or wouldn’t have made it” will not make better but will just worsen the things.  Your children did not ask you to be born. The children did not choose their parents.  (5) Respect to parents is very important; it will save the values of family.  If we cannot forget what they did that we don’t like while in their roof, then say no to hurt them as respecting them as your parents anyway.  (6) Mother’s love is great; they do everything to protect her children.  But every mother has to know the things that they should not interfere, like choosing the partner.  (7) Girlfriend or boyfriend should not join in family feud.  It is not pleasant to see disrespect at this early where your in-laws relationship is still not sealed.  How much more insinuation can happen when all of you get there?  Wait and let your partner speak for you. (8) And lastly, be humble. Be kind.  Say sorry.  Ask forgiveness.  Talk and fix the broken family.

WE ONLY LIVE ONCE

“We only live once, live life to the fullest”.  I cannot totally agree with this dictum because for many it becomes misinterpreted.  Because their reason “we will live one time, so live to the full”, so you will overdo it like eating whatever they want.  The use of this justification “we will pass on this world one time so we have to enjoy, indulge and get overused of it’ is so popular.  You will only live once so make the most out of it like indulging wine, vices, the bullshit, materialism, relationships, etc.  We will just live in this world once so maximize our life, let us make the most of it.

For me, this should not be literal, instead why don’t you translate it to different take?  We will only live one but not live to the fullest and instead (we will only live once) live life correctly.  To live it to the fullest, maximize your life and make it better like your socialization and your personality.  We will pass on this world once so let us live it rightly.  Do not abuse your body to many different foods because this is what will make your sickness.  Not because we have the capability to buy them doesn’t means we can eat what we want.  There is still limitation because you are what you eat.  If you have an illness it is because of what you ate.  The truth to this matter is that you will eat because you really want to eat delicious foods and not just because you can afford them, thanksgiving, or feeling blessed.  Do not abuse your money.  Not because you have it then you will but every expensive and latest thing because the truth is your worldliness is existing.

We cannot make our life to the fullest because when you get there, you will still feel to want the fullest.  The fullest today will not be the fullest when you get there so you cannot really live to the fullest.  Our happiness and hunger is endless.  We have indulged in silly things but once you've done them you'll still be looking for more to surpass those silly things you did.  You have already eaten at expensive fine dine-in cozy restaurants their delicious lamb, beef, pork chicken and sea foods but you cannot deprive not to eat again these foods to these restaurants because it is already in your taste buds.  You already bought the latest smart phone model but after just few weeks and months, there will be another new model of smart phones so that is what you will aim to buy.  Being child is just once so we will give whatever makes the children happy.

Instead of enjoying so much, why don’t we give it different meaning as mastering, bettering and enhancing our body, personality, spirit, talent, mentality and emotion?  Teach the children how to work hard to get their dreams and not become spoiled brat.  Prefer to eat healthy foods and have work out to make your health your wealth and live without enduring or undergoing serious illness.  Be helpful, empathetic and socialize well so that your personality will become so pleasant to other people.  Be God-centered to make your spiritual personality have the much-needed and most-sought peace of mind.  Cultivate your talent and value your job to become that you may be useful.  Open and broaden your mind, be modest, and ignite your emotion to live up your life.  When you able to do these, you can really say you live your life full, you have come into full circle, or if that is the circle of life may be.  When you able to do these in your life in this world, this is the meaning of you have just live once so live right. 

MINSAN LANG TAYO MABUBUHAY

“Isang beses lang tayo nabubuhay, mabuhay tayo hanggang sa pinakamalaki". Hindi ko ito masang-ayunan nang buong-buo kasi para sa karamihan ay nagiging mali ang pagkakaintindi nila dito. 

Dahil ang katwiran nila ay “minsan ka lang mabubuhay kaya itodo mo na”, kaya gagawin na nila ang sobra at kung ano ang gusto nila tulad ng kainin kung ano ang gusto.  Ginagawa na nila itong dahilan na isang beses lang kasi tayo mabubuhay kaya magpakasaya at magpakasawa na tayo.  Isang beses lang tayo mabubuhay kaya magpakasawa sa alak, sugal, kalokohan, materyalismo, pakikipagrelasyon, atbp.  Minsan nga lang tayo mabubuhay sa mundong ito kaya sulitin natin ang buhay.

 

Para sa akin, ito ay hindi dapat gawing literal.  Bakit hindi mo isalin ibang kahulugan?   “Minsan lang tayo mabubuhay kaya mabuhay tayo nang sulit at todo”.  Ibig sabinin, sulitin at pagandahin mo ang buhay mo tulad ng pakikipagkapwa-tao at pagkatao mo.  Dapat “minsan lang tayo mabubuhay kaya mabuhay tayo nang tama”.  Huwag mong abusuhin ang katawan sa marami at ibat-ibang pagkain dahil iyan ang ikasasakit mo.  Dahil may pambili ka ng pagkain ay kakainin mo na kung ano ang gusto mo?  May limitasyon din dahil kung ano ka ay iyun kasi ang kinakain mo.  Kung may sakit ka ay dahil sa mga kinakain mo.  Ang totoo nito ay kinakain mo ang mga gusto mong kainin hindi dahil isang beses ka lang mabubuhay sa mundo kundi ang totoo ay gusto mo lang talaga ang kumain ng masasarap na pagkain.  Huwag mong abusuhin ang pera mo.  Hindi dahil may pera ka kaya binibili mo ang mga mamahalin at makabagong gamit dahil ang totoo ay umiiral lang ang pagiging makamundo mo at materyalismo mo. 

 

Hindi naman natin magagawa ang itodo ang buhay kasi ang totoo kapag naruon ka na sa sinabi mong todo ay mararamdaman mong wala pa pala at kailangan mo pang itodo.  Ang pinakatugatog ay hindi magiging pinakatugatog na kapag naruon ka na kung kaya hindi mo talaga maisasabuhay ang mabuhay nang todo at sagad.  Walang katapusan ang kasiyahan ng tao.  Nagpakasawa ka na sa kalokohan, pero kapag nagawa mo na yun ay gugustuhin mong lampasan pa ang mga nagawa mong kalokohan.  Nakakakain ka na sa mga sikat na kainan at nakakain mo na ang masasarap na luto ng baka, baboy, manok at isda pero hindi mo na kayang tikisin ang hindi uli kumain ng mga ito dahil iyun na ang pang-lasa na gusto mo.  Binili mo na ang pinakabagong modelo na kagamitan pero makalipas ang ilang araw o buwan lang ay may lalabas ulit na bagong modelo kaya iyun naman ang mas hahangarin mong mabili.  Isang beses magiging bata ang bata kaya ibigay natin sa kanila ang makakapagpasaya sa kanila.

 

Sa halip na pagpapakasaya nang sobra-sobra, bakit hindi mo ito bigyang kahulugan bilang pagpapakadalubhasa, pagpapagaling, at pagpapalakas ng iyong pangangatawan, personalidad, espiritu, talento, mentalidad at emosyon.  Ituro mo sa mga bata kung paano pagsumikapan ang gusto nila upang makamit nila ang kanilang pangarap at hindi sila maging laki sa layaw.  Mas kainin mo ang masusustansiyang pagkain at pagkakaroon ng ehersisyo upang ang kalusugan mo ay maging kayamanan mo at mabuhay ka nang walang iniindang dinaramdam na malubhang sakit.  Maging matulungin at mabuting makipagkapwa-tao ka upang ang personalidad mo ay maging sobrang kaaya-aya sa mga tao.  Maging makadiyos ka upang ang ispirituwal na pagkatao mo ay magkaroon ng pinakaaasam na katahimikan ng pag-iisip.  Linangin mo ang iyong aking-talento at pahalagahan mo ang iyong trabaho upang maging kapaki-pakinabang ka.  Buksan at lawakan mo ang iyong kaisipan at maging mapagpakumbaba at maalab ang damdamin upang maisabuhay mo ang kung ano ang buhay mo at ang buhay mo ay maging sukdulan.

 

Kapag nagawa mo ang mga ito, masasabi mo na naisabuhay mo ang buhay mo nang ganap, at sinapit mo ang kabuuan ng buhay, o ang kabilugan ng buhay man yan.  Kapag nagawa mo ang mga ito sa buhay mo sa mundong ito, ito ang kahulugan ng minsan ka lang mabubuhay kaya mabuhay ka nang kapaki-pakinabang at tama.

GULONG NG BUHAY

Obligasyon, tungkulin at responsibilidad ng mga magulang na pakainin, alagaan, turuan, palakihin, at buhayin ang kanilang mga anak.  Pero ang tanong, obligasyon o responsibilidad ba ng mga anak na tulungan o alagaan ang kanilang mga magulang kapag sila ay matatanda na?  Ang sagot – oo na may mga “kung” at “pero”.  Oo kung kinakailangan, oo pero hindi ipinagpipilitan.  Mayroon bang responsibilidad na boluntaryo lamang?  Meron kasi kung tama ang pag-aalaga at pagpapalaki mo sa kanila, kung ang naituro mo sa kanila ay ung gusto mong ituro, magiging boluntaryo ang kanilang pagtrato sa iyo.  Hindi na ito magiging katanungan kung dapat ba o  hindi kundi kagustuhan, pag-galang at pagmamahal na kaya gagawin nila ang pagtulong/pag-aalaga. Sa totoo lang, depende talaga sa sitwasyon at sa relasyon ng mga anak at magulang.

Bilang magulang, hindi ka nag-asawa at nag-anak para mayroong mag-alaga sa pagtanda mo.  Hindi ka nag-pamilya para sa seguridad mo.  At hindi mo dapat iutos o iobliga ang pagtanaw ng utang ng loob ng iyong mga anak, at huwag mong isumbat ang mga ginawa mo sa kanila dahil unang-una ay trabaho mo iyun, iyun ang dapat mong gawin, at pinili mong iyun ang iyong gawin.  Kasi kung panumumbat din lang naman ay pareho din naman kayong may utang ng loob sa isat-isa.  Hindi mababayaran ang utang ng loob, tulad din ng hindi mo kayang bayaraan ang utang ng loob na ginawa nila nang maging kumpleto ka dahil sila ang bumuo ng iyong pagkatao nang isilang sila.  Ang ipanganak ay hindi utang ng loob sa magulang dahil hindi naman hiniling ng mga bata na ipanganak sila bagkus ay ang mga magulang ang may gusto na magkaroon ng mga anak upang masabing magulang sila.  Kaya nag-aasawa ang mga tao at nag-kakaanak ay upang ituloy ang kabuuan ng ikot ng buhay kaya dapat lang na buhayin nila ang kanilang mga anak.  Nang ikaw ay mag-asawa ay nilisan mo na ang iyong mga magulang para bumuo ng sarili mong pamilya, at ganun din ang dapat mong asahan sa pag-aasawa ng iyong mga anak.  Tayo at tayo din ang magaalaga sa ating mga sarili. Hindi man obligado pero kung kaligayahan ng mga anak mo ang tulungan ka, lingunin ang mga ginawa mong paghihirap, pahalagahan ang mga ginawa mo sa kanila, sa kabila ng nahihirapan man sila sa buhay – iyun ay suwerte na lamang.

Bilang anak, responsibilidad mo ang iyong magulang kasi sino ang mag-aalaga sa mga magulang mo kung ang magulang ng iyong mga magulang ay wala na?  Ikaw na siyang pinakamalapit nilang kamag-anak ang siyang may responsibilidad.  Dito pumapasok ang kagandahang asal at ugali na itinuro sa iyo ng iyong mga magulang.  Bilang ganti at nilalaman ng puso mo, aalagaan at tutulungan mo sila.  Pinalaki ka sa abot ng makakayanan ng iyong mga magulang – yun lang ay dapat mo ng tanawin ng utang na loob at bukas sa loob na pagtulong.  Hindi man dapat isapilitang obligahin ang mga anak na alagaan o tulungan ang kanilang mga magulang  ngunit bilang isang anak ay kailangan mong igalang at kilalanin ang iyong magulang, at bilang isang tao ay tungkulin mo na tulungan ang mga nangangailangan.  Kung iisipin ay hindi na ito dapat umabot sa tanungan kung responsibilidad ba ito dahil hindi na responsibilidad kundi kagustuhan mo na ito kasi umiiral na dito iyung bilang-ganti, paggalang at PAGMAMAHAL kaya gagawin mo ang nararamdaman mo.

Ang lahat ay nasa sitwasyon.  May mga tao na nasasabi nila ngayon na hindi sila aasa sa kanilang mga anak kasi ay may trabaho sila o may pera sila, paano yung mga walang pera at hirap na hirap sa buhay?  Kahit alam na natin sa umpisa pa lamang na hindi natin dapat iasa sa ating mga anak ang ating buhay at paghandaan natin ang ating buhay sa pagtanda natin, paano kung ang lahat ng oras, lakas, at yaman ay naubos para sa mga anak kaya hindi napaghandaan ang kanilang pagtanda?  Paaano naman kung ang kalagayan ng anak ay isa ring hikahos dahil sa pagpapakain, pagpapaaral at pagpapalaki ng sariling mga anak kaya walang kakayahang tumulong?  Tungkulin sana ng pamahalaan na arugain nito ang kanyang mga mamamayan na walang kakayahang alagaan ang mga sarili pero nakakalungkot na hindi ito ramdam sa ating bayan.  Kaya sa bandang huli ay sino pa ba ang magtutulungan kundi tayo-tayo rin mismo.  Hindi na dapat tanungin kung dapat bang tumanaw ng utang ng loob, obligasyon ba o hindi, basta kung may kakayahang makatulong ay gawin na lamang kung ano ang nararapat.

WHAT IS YOUR BIGGEST MISTAKE IN LIFE?

Maybe not mistake but my biggest lesson in life is we should live life to the fullest while still young because while we are getting older, our chance to live it to the fullest becomes slim.  I will not say what I chose to live was a mistake, it was just not the practical and witty choice.  I did not choose the popular choice.   This is the reason I think why I still do not feel I am complete.  Doing to live life to full while we are young, we are learning in life, becoming prudent, and earning wisdom and experiences.  And by the time we are old, we are happy in whatever field we have taken because we are made and happy.  If I pursued what I really wanted when I was young, I think I could have a better, happier and more contented life today.

I was so timid, hesitated, and aloof back in the days.  I was always concerned to considering the other people before I make move or decision.  Will the people like it, or will they be affected?  Will they see my flaws, weaknesses, shortcomings and defects?  Will it hit my personality and me as a whole?  And so I deprived myself to feel free, and I suffered self-esteem.  But as I get older, I have realized I don’t need to always consider the others but love myself first as long as no harming others.  I have learned that I am living for myself and not for the others, that I don’t need their validation, to please everybody, and that the more I get older, the less I become uninterested in proving myself.  But the sad thing is, it’s now quite late doing it.  I should have done it long before.

The older you become, the more likely you cannot do what you want.  At my age now, it looks like I cannot go on all the things I used to do and go into bigger and wider lifestyle.  In attempt now to make my life full and big, I want to catch up the lost chances but the time limits my capacity.  I want to enjoy what life can offer like watching concerts, joining rallies, experiencing competitions, and building great bonding with friends and family but the times and resources are practically running out.  I still want to visit at least ten more destinations on my bucket list because I still cannot get enough but the times tell me to slow down.  I travelled to places during late part of my life because back in younger days I chose to set it aside and instead prioritized to get rich, which apparently did not come true because of circumstances.  I still want to work to earn more but my time now is near to retirement and my adrenalin is exhausting, falling, disappearing.  I still want to acquire assets but how can I bravely pay them if having a decent job is no longer on my side? There is no more time, there is no more chance.

But on the other hand when I look back, how can I live the life to the full if I was unequipped then.  Maybe what it meant to live it to the fullest is to be courageous which I was not.  In life you have to be brave – in the sense of confidence to make the move to change your life.  Be brave to loan if it is good credit.  Be brave to meet strange people and be friend. Be brave to speak with veteran and erudite people to gain knowledge.  Be brave to fall in love again and again.  Be brave to take the risk of leading a group of people. Be brave to commit mistakes to learn the lessons.  Be brave to do what makes you happy, complete, and productive – in a fair way.  Life is short and quick to never leave till tomorrow what you can do today so follow your heart and enjoy life to the fullest.  Do it now, because time will come you will feel uninterested in doing these things that you are keen of doing today, or no matter how much you want it but you have no more time and no longer have the strength to do it.  And no matter what we do, we cannot really go back to the past and redo, correct and restart our life.  There is no rewind, there is no take-two.

Time is always our enemy.  The older we get, the lesser times we can do what we want to do.  We get tired while taking our life’s journey until we get old.  By the time we are old, we’re unable to complete what we have missed to do when we’re young.  Be brave to live life to the fullest responsibly.

LETTING GO

At times when we need to let go of things we have held for a long time.  They could be personal old stuffs that become pile up already, or sentimental things with value that have lost the meaning, let them go for someone may need them more than we do.  Sometimes the meaning of sentimental value becomes deceiving when the very purpose of it doesn’t serve the correct feelings.  Maybe we really don’t need them and we are just on the material than the nostalgic value.

 

Letting go is for immaterial too – emotion, behavior, character.  It could be the feelings of fear, guilt, envy, pessimism, holding grudges that become burden, let them go for our mental heath’s sake.  It could be the unrealistic goals, remorse, trauma or bad memories, and unforgiving that hold us back, let them go for our peace of mind. Get rid of being crazy, unload those personalities and experiences for your fresh start and moving on.

 

And letting go could be a person that needs to let go for good sake.  Family, friendship, colleague; we could be in five, ten, thirteen years together but if the circumstances tell, so be it.  Sometimes even we are in good term with each other for that long, even there is actually no issue between us, we need to accept one of us has to go for the good and we need to be apart because this is what it is called for.

 

It doesn’t mean that we have issue or conflict with the person, and it doesn’t mean we do not care but if it is for betterment and possible good opportunities ahead, that is indeed more than caring so why preempt either anyone or both of us?  It is better let us go because there are opportunities come that we can seize up if we are on our own.  And some people do come and go in our life to shape us and give something to make us better person.

 

Letting each one of us goes doesn’t mean that we will not be in touch anymore.  We are just at a distance and not seeing each other but in reality, there will be continued connection and open communication in between.  To sum these up, it doesn’t mean to let go per se is goodbye, but the beginning of something that needs.

 

And for those relationships that are going through difficult times and still trying to fixing the irresolvable differences, learn the art of letting go.  In relationships that are on the rock, there are things better off if separately.  There are things you can do better if you are on your own.  You are pulling each other down when you are always in contrast and this makes you both preempting your growth.  This is the realization that some people are meant to meet and know each other to be part of their life story but not their destiny.

 

Letting go someone or something you don’t have favorable feeling is easy but on the things you really want to the moon and back is a hard effort. Letting it go is always sad, accepting it is always difficult.  Change is never easy.  We need to learn acceptance.  To accept, we need to understand and understanding is not just knowing what is going on but more than that is agreeing to why it is happening.  Look at the other sides of the story and always put yourself in other’s shoe to come up a fair judgment.  True enough, letting go will make you feel better and easier.  I think this is the art of letting go.  

 

MABABANG TIWALA SA SARILI

"Ang sakit sa pakiramdam ng walang nagkakagusto.  Ang hirap ng pakiramdam ng hindi ka nagugustuhan.  Ang sakit ng hindi gustuhin samantalang iyung iba ang daming nagkakagusto.  May mga tao na ang dali-dali nila magustuhan.  Gustuhin sila.  Sa silid-aralan o sa paaralan, sila iyung gusto ng lahat tapos ikaw yung kahit isa sa wala man lang nagkakagusto sa iyo. Bakit ganun? Tapos sila iyung may pribiliheyo na sila yung makakapamili kasi marami may gusto sa kanila.  Meron pa silang reserba kung sakaling hindi pala niya gusto iyung nauna, o hindi matagumpay yung nauna.  Samantalang ikaw ni isa walang pumipili sa iyo.  Tinatanong mo hanggang kaylan ako maghihintay, aasa, magdurusa?”

Napakinggan ko ito sa internet, at nararamdaman at naiintidihan ko kung saan siya nanggagaling dahil dumaan ako sa ganitong sitwasyon.  Bata pa lang ay pakiramdam ko ay pangit ako at alam ko ng hindi ako gustuhin kasi naikukumpara naman natin ang sarili natin sa iba na nakikita o naririnig natin na maraming nagkakagusto.  Nuong nag-aaral tayo sa elementarya, kapag napipili ka na gumanap sa isang dula tulad pangunahing tauhan sa dula, bilang si San Jose o Birheng Maria, isang hari o reyna, o iyung napipili ka na sumayaw sa progr ama – duon pa lang ay malalaman mo na kung may kaaya-aya kang hitsura.   Ang totoo sa mga unang araw pa lamang ng pag-pasok ay pumipili na sa atin kung sino ang pinakamaganda para maging lakambini (muse) at konsorte.  Kahit alin sa mga ito ay hindi ko naranasan.  Kaya bata pa lang ay nag-uumpisa na akong magkaroon ng kahinaan at alalahanin sa sarili.  Pagkatapos, iyung hindi bibo sa klase, hindi naman nakakariwasa sa buhay, at ang mga kasuotan ay hindi naman kagandahan, ang mga ito ay lalo pang nagdagdag ng kalungkutan sa akin.  Hanggang umabot ako ng hayskul, dito mas tumingkad ang pagkakaroon ko ng kawalan ng kumpiyansa sa sarili, pakiramdam ng kababaan ng uring-tao, at naging mahiyain na ako.  Alam ko naman na hindi mahalaga ang panglabas na hitsura kundi ang panloob, pero naghahanap tayo ng magkakagusto sa atin at nangungulila ako sa ganitong paglingap upang magbigay sa akin ng lakas ng loob.  Ang ating mukha ang nagbibigay ng unang impresyon kung tayo ba ay kagigiliwan dahil hindi naman agad-agad ay alam ng mga tao ang kagandahan ng loob natin kaya nangangarap ka talaga na maging kaaya-aya ang panglabas na hitsura.

At naging kalungkutan ko ang aking hitsura dahil sa totoo nito ay napapangitan talaga ako sa sarili ko.  Kaya alam ko iyung pakiramdam ng hindi ka nagugustuhan.  Nag-iisip ako, bakit may mga tao na pangit ay mayroong artistahin?  Sabi ko, ang suwerte naman nila kasi hindi sila nahihirapan magustuhan, minsan sila pa ang nilalapitan, at nakakapamili pa dahil marami silang pagpipilian.  Marami silang bentahe bukod sa paghahanap ng kasama, mas madali rin silang matanggap sa trabaho, mas maraming papuri, mas nagkakaoon ng tiwala sa sarili samantalang ako, kailangan pang may patunayan muna bago mapansin at magustuhan.  Gusto kong pumuti, maging manipis ang ilong at mga labi, maging makitid ang hugis ng mukha, at magkaroon ng makapal na balahibo sa binti at braso.  Nuong hayskul ako ay naranasan ko pa ang ayawan ako ng kapareha ko sa sayaw dahil ang pakiramdam ko ay dahil sa hitsura ko.  At nang hindi ko malapitan ang magandang babae na gustong-gusto ko dahil pinangihinaan ako ng loob dahil sa aking hitsura, nuon ako sumuko at hinayaan ko na lang kung ano ako.

Nang sumapit ako ng tatlumpung-taon, unti-unti ay tinanggap ko ang sarili ko kung ano ang mayroon ako at tinuklas ko kung saan ako maaaring gumaling at magiging masaya.  At duon ako humugot ng lakas ng loob at tiwala sa sarili.  Ang paggawa ng malikhaing-pagsusulat, pagkakaroon ng hanap-buhay, kakayahang magpunta sa mga magagandang lugar na gusto ko, at mga bagay na mahalaga sa akin – ang mga ito ang nagiging dahilan ng aking pagiging kuntento.  Ngayon ay wala na akong pakialam, may buhok o wala, malapad ang labi o hindi, hindi ko na ito iniintindi, hindi na ito mahalaga dahil aanhin ko pa ang hinanap kong hitsura kung para saan pa?  Ngayon ay ramdam ko na ang payo ng mga matatanda na ang panglabas na hitsura ay hindi ang kailangan para maging masaya, kuntento, buo ang loob, at magtiwala sa sarili.