NAGBIBILANG

Kung tutuusin, wala ng dalawang taon.

Ako'y aalis, tuluyan ng pipirmi sa aming nayon.

Ang magkita muli'y wala ng pangalawang pagkakataon.

Kung tutuusin, pwede na akong magsara ng mga kahon,

iyung paglalagyan ng mga alaala ng ating kahapon.

Gusto ko ng ilayo ang loob ko simula ngayong taon

sa mga tao na nakasama ko sa matagal na panahon

upang 'di ako lubhang mahirapan pagsapit ng araw na yon. (final exit, for good)

Kung marami akong mga mababaw na tanong;

o may mga bagay na hindi ko na dapat itanong,

kung madalas ko kayo yayain makasama sa hapon,

iyun ay sa kagustuhan kong alaala mo ay maipon.

Itatago ko sa aking isip, sa pag-uwi ko ay aking baon.

(pati mga souvenir, mga pasalubong)

Upang pagdating ng araw magiging ating koneksiyon.

Hanggang mararamdaman mong hindi na ako nagtatanong,

hanggang para bang wala na ang komunikasyon,

kapag ang mga gawa mo'y di ko na binibigyan ng atensiyon.

(mga post, mga tanong) 

Ayoko na kasing mapalapit pa sa iyo,

hindi dahil tingin ko'y wala ka ng halagang tao

kundi iyun ay dahil sa paghahanda ko ng lumayo.

Dahil ayokong maging masakit ang paglayo, iyun ang totoo.

At kung sa 'king pag-uwi'y magkaroon ng oras magkita tayo, 

Maaaring sa Pampangga, Tarlac, Pangasinan, Bulacan, Angono,

O baka sa kalakhang Maynila, Rizal, Davao, Iloilo, Cebu, o CDO.

At doon ko mararamdaman, pagkakaibigan ko dito' tunay at totoo.

SUWERTE-SUWERTE LANG

Minsan kapag nagmumuni-muni ay napapaisip ako nang malalim, 

kung patas kaya talaga ang buhay natin.

Nagkukumpara ako,

kasi habang ako ay hirap makuha ang mga gusto, 

may ibang tao na madali lang makuha ang kanilang gusto.

Mayroong buwenas at mayroong ang suwerte'y hindi nagkakatotoo.

Tila ibong sa paglipad ay pumapagaspas, ako'y napapagod ngunit walang wakas.

Ang mga mata'y nangangahas maging mapalad makita ang buhay na patas.

Kahapon ngayon bukas, may bakas ng pagbigkas sa dasal na wagas.

Nasa punto na ako na malapit ko ng iwanan ang pagtratrabaho,

nang hindi ko man lang naranasan maging kuntento sa aking trabaho at suweldo.

Baka hindi ako kumilos o walang ginawa?

Sinubukan ko naman, ilang beses pa nga.

O baka kulang ang ginawa ko?

Bukod sa dasal, kumakausap ako ng tao, para makiusap baka makatulong kako-wala ring nagkatotoo.

Pero bakit iyung iba, ang suwerte lang na ibinibigay iyung ipinagdarasal nila?

Nakukumpara ko nga sa kanila ang sarili ko.

Merong pareho lang naman ang uri ng aming trabaho,

pero napapaganda sila ng puwesto at suweldo.

Nakikita ko, hindi sa pagyayabang pero mas magaling pa ako

o mas marami pa ang mga ginagawa ko.

O kaya naman sila nakikita ko nakukuha pa mandaya at magloko.

O mayroong dahil sa ugali ay mahirap silang katrabaho,

Merong palapintas, mapanghamak at mayabang o palalo.

At meron pa nga ang buhay ay lihis sa moralidad na nababalitaan ko.

Pero ako na hindi naman - bakit 'di dapuan ng suwerte o milagro?

Tila ibong sa paglipad ay pumapagaspas, ako'y napapagod ngunit walang wakas.

Ang mga mata'y nangangahas maging mapalad makita ang buhay na patas.

Kahapon ngayon bukas, may bakas ng pagbigkas sa dasal na wagas.

Ang iniisip ko na lang, kulang pa ginagawa ko,

kulang pa ang kabutihan ko.

Siguro, kapag umuwi na kami sa kanya-kanyang bahay at kuwarto,

kapag iyung hindi ko na sila nakikita ay baka napakarelihiyoso nilang tao.

Kumpara sa akin siguro'y mas marami sila natutulungan hayag man o patago.

Alam ko wala ako sa posisyon na husgahang mabuti o hindi ang tao

dahil hindi ko alam ang lahat-lahat ng ito.

Iniisip ko na lang, patas lang ibinigay sa akin, sa kanya o sa iyo.

Siguro kailangang kumita sila nang mas malaki dahil mas malaki ang pangangailangan nila, o baka mas marami ang umaasa sa kanila.

Ewan, hindi ko na alam yun kung anuman.

Siguro kung wala man dito sa lupa ang aking totoong kasiyahan,

sana sa ikalawang buhay ay duon ko makikita ang hinahanap kong kaligayahan.

lyung hindi na ako magpapakahirap upang maging maligaya na magiging akin nang walang-hanggang saya.

#UnspokenPoem #SpokenWordPoetry

GOOD PEOPLE

People should not antagonize Alvin Aragon's point of views and opinion when it comes to his faith but understand where he is coming from. He had past mistakes, repented and now living his life according to the teachings. He has points, a lot of points actually, but they were misunderstood and lost because of the delivery how he articulated his words, how he conveyed his opinion, how he laid his points. It is how he spoke it. Of all these, our answer should be kindness

True, you will be persecuted because of your faith. Like us, he was a sinner but he has changed unlike most of us. He had dark past but he found God, able to repent and followed the words of God. He preaches the scriptures because he knows he's the living proof to attest the words of God. I fully agree with his belief but I do not agree when he gives the verdicts through his power.

His is valid but when you control others and when you attack other people, there draw the line between good pastor and turning into false prophet. There where the arguments start, people will disrespect your truth and facts because you judged them. Do not use other people to praise yourself. Let us not judge other people just because we know that we are the right, the good, and the truth. Because this is where we become wrong even our intention is good. This exactly goes to saying to be more kind than right.

Yes, women should not be dressed up showing skin in public because this poses for other men tempted to commit sin. And yes while indeed it is true that these women have nothing malice wearing such dresses and malice could be only in the eyes of the onlookers, we have option from the start to skip any of these both the onlookers and the women. This is exactly why our Muslims brothers are covering their women with abaya clothing and jihab since old times up to these days. It is the same with our Christian's conservative clothing during 19th century era when our women were covered with long Filipiniana dresses but have just changed today.

I understand his stand against homosexuality which is man and woman only but we should not invalidate the creation of homosexual man and woman. It is in the blood since birth that a child will feel naturally even without anyone is coaching and ordering. It is not abnormality that should stigmatize, not illness that should cure, not infection that can get. It is not intentional, prayed for, and choice but an identity like emotion and behavior. In the book they were condemned not because of their existence but because of their acts because there is nothing wrong of being homosexual, but what makes it wrong like any man and woman is the act. What comes in to your sight, mind, and emotion is not wrong but what comes out from you makes you dirty because it is from your heart

Religion is an old, long and maybe ünending debate. It teaches us the good news but it is our faith that will do our salvation. Do not be self-righteous as if you are the one who is right, do not fight just to prove you are right. Just because you are preaching the words of God means you will go to heaven. If you want to be save, being good is not exclusively being religious but it is investing good deed. God wants us to spread the good news but if you do not have the gift and opportunity to do it, then there are other ways you can do like being good leader, neighbor, leader and citizen. Be good a Samaritan and most of all be a good person even when no one is seeing, looking, and watching.

MAHINANG NILALANG BA

Kasama ang bullying at corporal punishment sa mga kabataan, ang kalagayan ng kalusugan ng kaisipan ay naririto na simula nuong unang panahon pa, mapalad lang tayo dahil ngayon ay bukam-bibig na ang kalusugan ng kaisipan. Ito ay palakasan ng loob, kailangan ang tibay ng damdamin na hinarap ng mga kabataan sa magkakaibang paraan at panahon. Kung paano ang pagpapalaki sa kanila ay masasabi mo ba kung ano ang tama at sino anng mahinang nilalang? Hindi dahil madalas itong nababalitaan ngayon ay masasabing mahihina ang mga kabataan ngayon. Kung ang tingin ay mahihina ang mga tao ngayon dahil mas maraming nangyayaring ganito kaysa nuon, ito ay dahil mas marami ang mga tao ngayon, mas malawak ang pinangyayarihan, at mas mabilis nakakarating ang mga balita sa ating kaalaman

Ngayon higit kailanman ay napag-uusapan na ang mga ito na para bang ang mga ito ay ngayon lamang. Nuon pa man ay dumadanas na ng depresyon ang mga tao bata o matanda, pero hindi pa nila alam na depresyon na iyun dahil kulang pa sa kaalaman ang marami nuon. Hindi pa nasasaliksik nang malalim kung kaya hindi pa nalalapatan ng epektibong pag-aalaga at lunas. Kaya hindi naitatama at nagagamot dahil hindi pa malawak ng kaalaman natin nuon sa depresyon. Nagiging kahihiyan pa ito dahil may kaakibat na panghuhusga sa pag-iisip ang tao na dumadanas nito kaya ito ay nagiging tahimik na sariling laban. Mayroong din mga sumuko nuon, maaaring hindi marami ang nabalitaan dahil walang social media nuon, dahil itinatago pa ito nuon, dahil itinuturing na mortal na kasalanan ang sumuko at nagiging batik sa pangalan ng pamilya.

Pamamalo, pagpingot, pagpapaluhod, pagpapatayo sa klase - tinititiis ng mga bata ito dahil iyun ang mga prusa sa ginawa nila. May mga nakakaranas din nuon ng pananakit mula sa dominanteng kaklase. Mayroon nagsusumbong sa magulang o guro para ipagtanggol ang sarili, ngunit meron din naman nagsasawalang-kibo at tinitiis na lamang ang sakit at lungkot. lyun ay dahil maaaring natatakot sila na kagagalitan pa sila ng sariling magulang, o maaaring natutunan na nila ang sakit na nararanasan nila sa mga sariling magulang na rin. lyung hindi ka maaaring mangatwiran kaya natututunan mo na ang magtiis kapag sa labas ng bahay inaalipušta ka at sinasaktan ng ibang tao. Marami ang umiiyak nuon pero hindi ipinapakita sa mga tao, oo malakas sila dahil kaya nilang tiisin ang sakit pero sa kanilang pagtanda ay duon mararamdaman ang kabayaran ng totoong sakit ng kanyang mga tiniis. Mayroon mga kalupitan na nangyari nuong kabataan na kapag sumapit na sa isang edad ay duon nararamdaman ang sobrang kalungkutan at sakit na ngayon ay sarili mismo nila ang nagdurusa. Tama ba ang naging kalakasan nila nuong araw na tinitiis ang lahat ng sakit at hirap?

May mga nahulog sa mga bakod at puno, nadapa sa takbuhan, natusok ng basag na bote sa paglangoy sa ilog, natinik ng pako sa kalsada at hindi nila sinasabi sa mga magulang dahil kagagalitan sila lyung kapag may natuklasan silang aral mula sa mali ay sinisiil nila ang kanilang kalooban na mangatwiran pero hindi magawa dahil bawal nuon. Maaaring malakas dahil kayang magtiis, pero mahina dahil hindi kayang tumindig at ipagtanggol ang sarili. Ngayon, iyung mga batang dinisiplina sa pisikal na parusa, mga batang lumaki sa kalsada na nagtiis sa sakit nuon ay sila ngayon mga nasa katungkulan na namamahala sa atin, ang ma ordinaryong mamamayan na mahilig magreklamo, sila na ang mga magulang na nagtuturo at nag-aalaga sa mga kabataan ngayon, sila iyung nagsabi na hindi nila gagawin ang ginawa ng magulang sa kanila kaya hindi sasaktan ang mga anak.... sila ngayon ang nagsasabi na mahihina daw ang kabataan ngayon dahil konting hirap ay sumusuko, konting sakit ay umiiyak. Hindi ba sila nga ang mga magulang ng mga batang ito ngayon? Masasabi ba na mali pala ang pagpapalaki sa mga bata na pinalaki sa pisikal na disiplina nuon? At meron din naman na iyung mga nagtiis nuon sa mga pang-aabuso ng mga nakatataas at mas malakas sa kanila ay ngayon dumaranas ng depresyon na umuusig sa kanila.

Iba ang "lakas ng mga bata ngayon dahil ang kanilang kakayahan na makisabay sa ingay, sa gulo, at sa bigat ng mga nangyayari sa kapaligiran nila ay maaaring hindi kakayanin ng mga kabataan nuong araw. Ang komunikasyon ngayon ay bukas sa lahat ng tao bata man o matanda, ang isang kabataan na may murang isip ay nakikipagsabayan sa komunikasyong ito, isipin mo kung gaano sila katatag dalhin ang sarili sa ganitong sitwasyon. Sa mga nangyayari sa kapaligiran ngayon, kung ang tao nuon ay dalin ngayon ay mas marami sa kanila ang susuko. Kung dalin mo ang mga tao ngayon sa panahon nuon, mahaharap nila nang tama ang sitwasyon nila at mas kakaunti ang mapapatalo sa sitwasyon. Kung madalas man tayo nakakabalita ngayon ng mga nagpapatalo sa depresyon, ito ay dahil mas marami ang mga tao ngayon. Kung ikaw ay nasa henerasyon na mayroong 36-48 milyon ang bilang at ang komunikasyon ay limitado, kapag ikaw ay narito pa sa henerayon ngayon na mayroon 114 milyon ang bilang at nakatambad sa lahat-natural na mas marami kang makikitang mahina, hindi disiplinado, mahihirap, atbp. Mas marami ang nakikita at nababalitaan kaysa kung ikukumpra nuon sa panahon na mas kakaunti na ang tao ay itinatago at tinitiis pa ang nangyayari.

Ngayong bukam-bibig ang usapin sa mental health, anxiety, depresyon, bullying, at corporal punishment, naikukumpara ngayon ang buhay nuon at ngayon ng mga tao, kabataan man o matatanda. Nuon pa man ay nangyayari na ang mga ito. Parehong hinaharap pero sa magkakaibang paraan pero wala sa panahon para sabihin na mas malakas ang mga nilalang na mga tao nuon at mas mahina ang ngayon kapag sumusuko sa mga hamon ng buhay dahil magkakaiba ang bumabalot na hamon at sitwasyon.

SALOOBIN

Ano ba ang aking misyon 

sa daigdig na kinagisnan ko

Ako ba'y nabubuhay para sa ibang tao

taga-punan ng kanilang gusto?

Mula't-sapul ay lagi akong nakikiusap

naghahabol, sumusunod.

Ano pang kailangan kong gawin sa kanila ay alinsunod

Upang mapatunayan lang ang sarili 

at sa kanila'y mapabilang 

ay kailangan ko ba'ng magpatianod?

Sa aking mga kamay na nag-pagal 

na naghihirap na nang kay tagal,

buong lakas ko'y inaalay nang bukal 

sa aking mga minamahal.

Ngunit tila nagiging pusong-bakal

ang bubog ng nakaraan ay kakambal 

Kailan sila matatapos, tanong ko sa'king mga dasal

Kasagutan ay kailan sasabihin ng Maykapal?

Ang mga bigat na sa likod ko ay pasanin 

siguro nga ay hindi sila napapansin.

Pero ang lahat ng ito ay bale-wala sa akin 

dahil sa mga ito'y nararamdaman ko aking kahalagahan.

Ngunit hanggang saan ang kailangan kong gampanan

Kung dumating ang araw, ako'y tila wala ng kapakinabangan. 

Ako ba ay pasasalamatan na aking mararamdaman?

Para sa aking mga bubog ng nakaraan: 

Ako ay lalaban hindi para sa kaninoman 

Ako ay magsisikap upang sarili ay pahalagahan 

Sa aking sarili ay aking patutunayan 

sa pagsubok ay 'di magagapi ngayon at kailanman.

2025 EXPERIENCE

10, 9, 8...... 3, 2, 1, 0!!!

As the previous year has just turned to end, let me ponder some thought before I take the leap into the brand new year that has just started.

2025 was tiring, I started it having my self-esteem practically down. My work hit me hard during that time that I constantly questioned my value and worth. Here started my points of view about being smart versus being kind. Although that did not last long, but financial challenges made felt between now and then until thing became even tougher at least towards the end of the year: I was feeling dumped, and I thought 2025 was tiring. For 2026, I might only check up on those who check up on me, will only call people who call me, will text people who text me. Mirror method, sad and hard but this is how 2025 taught me. Some seems have hanged, do not care after me. I just feel like I'm really do not matter to them, maybe not needed anymore, and might as well I give up and let them go.

The past year was a little tougher; enough to claim has survived that year. I started it with tight budget. I thought I can handle it until I realized I am not running out of expenses. Seriously. I faced financial difficulties during the year. I cannot imagine how I did it but I had able to pay for the amount that I can't afford to save in a year. I did not bother any of my closed ones, I didn't want to bring back favors or oblige them helping me out. Instead I'm just the one who did sacrifice. For one thing, my tightening the belt practice has paid off. This year, I think I might really need some help from them.

I started it boldly and assertively. They said you will never know until you do it, so I risked and then see what "will be" will be. Now, I am more than half way of completing it. Thankful that I did it and thankful that I trusted my feeling, all these for my retiring home.

Since the last three years, I am starting to prepare myself to feel fast my approaching new chapter in life as senior citizen. I am wishing to get rid of some feelings for friends in this place to make leaving them is easier and lighter when back to my base. 2025 challenged my readiness. I felt I am ready but there were times I found myself affected of the coming parting ways. For 2026, expect I will be a little recluse because I want to become tougher, I want to value myself, take care of my mental health, living my own life alone, and give a cheer that I deserved.

It is road to 60.